We dronken thee zonder honing
Het gesprek vlotte niet
Wat zei je? vroeg ik
en hij zei het nog een keer

Wat zou hij bedoelen? Ik zocht
houvast en rekte het uitblijven
van duidelijke gedachten
door wat rond te kijken

In de barspiegel zag ik een draad
van mijn sjaal op mijn jas
die leek op een kras
Het heeft geen zin om te praten

als jij zo doet, dan ga ik
zei mijn vriend en hij ging
Een kwartier later stond ik op
De thee was koud geworden

Voorzichtigheidshalve
zijn mijn handen boven mij
gebonden

Ik ben mijzelf niet, een lichaam
met borsten en toegang
voor verkeerde ogen

te kijk gezet, geslagen
om mij te dwingen
te lachen

en niet te haten, want gevraagd
of ik haten wil moest ik wel antwoorden
Nee, haten wil ik niet

liefhebben is wat ik wil
Ik snikte en zij scholden
mij uit: doe dat dan!

Vroeger speelde ik met poppen
de affaires van de tantes na
ik kende hun troeven

van smachtende jaloersheid
en wraak op de duivels
die je hemels gelukkig maken
voor ze vertrekken

Nu luister ik naar liedjes liefdesverdriet
zonder antwoord, liedjes die ik ken
en mee kon zingen, maar
van binnen eten ze me op

in plaats van me houvast te geven
hoe het verder moet nu het uit is
ofschoon ik zeker van hem was
en van mezelf

O, hebben Plato en Sokrates dan gelijk
dat meneer de Liefde een jager is, mager
ongewassen en blootvoets en goed
gif kan mengen?

Verdien ik dit terwijl hij wordt vrijgepleit
omdat het geluk hem wel toevalt
maar hem altijd weer ontglipt?

Moeilijk wordt het pas
wanneer je een idee hebt

gekregen van wat liefde is:
gemankeerd en getekend

waar wonden geheeld
maar niet verdwenen zijn

de geleden schade, de boeien
de schillen en de schilden

die onderhuids verwoesten
wat van geen opgeven weet

op dorre bodems ontkiemt
en van niets kan leven

Je ziet haar in de ogen
je geeft haar een hand

maar kunt haar niet omarmen
hoe sterk je verlangen ook is

Symfonie op de grens
van het leven voor het
aanschijn van de Aanwezige

Gebroken, na enkele uren
op de harde kerkbank
De geur van braaksel

een weggedragen vrouw
een vagevuur en de waanzin
van de duivel voor haar ogen

Hij danst wild stampend
als een beer om haar heen
Raak mij aan, vernietig mij

al mijn herinneringen
aan hem, vaag mij uit
de eindeloze hel van zijn liefde

voor een ander

Op de vloer luister ik
naar jou, ver weg in huis
de geluiden blijven onderweg

ergens hangen - je bidt
als een vogel en ineens
duiken er vragen op

mij, die me verlammen
(Soms zijn het jouw handen
  om mijn borsten of jouw mond
  jouw zuigende mond)

Het plafond is leeg, niets
te zien, alleen te voelen
maar ik geef geen kik
Ik hoor jouw voetstappen

vertrekken, bloot
zonder antwoorden
laat je me liggen

Ik hoor je niet meer
alsof ik alleen ben
of ben ik dat?

Ik kan wel in mooie kleren
op schoot gaan bij een man

met blauwe ogen, en champagne
drinken in de kleur van zijn huid
zonder iets voor hem te voelen

maar mij bevalt het
op een verlaten terras
in mijn eigen waarheid
van een verlaten terras

te zitten, hopend
dat er niemand denkt
gezellig, dat terras

laten we daar maar berm-
bloemenlimonade gaan drinken

Wrevel onbesproken
seks uitgesteld
en leuke dingen, daar
komen we niet aan toe

Even niet belangrijk
Even niet de tijd
Even niet de plaats
Even niet vanzelf

Dan maar over anderen
praten en nog wakker
in bed plannen maken
ze rondspelen

over de zachte band van mijn
eigen versie van de feiten -
een droom die te mooi is
om niet te geloven

Jij viert je eigen feestjes
met vrienden van vroeger
met zoete thee en grapjes

Ik mis je, ik troost me
met muziek en ga naar bed
Jij komt thuis, ik doe moeilijk

met woorden die niet kloppen
met mijn gevoelens, eigenlijk
heb ik geen idee

wat ik nu zou moeten
zeggen, van verwarring
lukt het me niet

om eerlijk te zijn
over mijzelf, ik praat maar
eromheen en spreek mezelf tegen

Ik ben niet redelijk, zeg jij
Ja, dat is zo
ik zou niet van jou moeten houden

Onder de groene pracht
van kroos draait de zon
weg, vissen verdwijnen

natuurlijk
wonderlijk evenwicht
van de nacht

het bedwarme waterfilter
van zilveren en zijde-
zwarte gevoelens

de woekerbloemen
op golven van eb en vloed
onder de grote najaarsmaan

en mijn liefde deint
heen en weer tussen vrienden

en verloren

Papa lag in mijn bed
lang geleden, ik bewaar dat
in het ovalen Tjoklat blik
bij mijn strogele haren

van de eerste keer
geknipt door papa
Mama stond in de keuken
Ze had haar pantoffels aan

Hij wachtte ongeduldig
op de pap en nam de schaar
Daarna was zijn pap te heet
en die van mama te koud

Daarom schoof hij door
naar mijn bord, krak
zei mijn stoel die brak
Raar maar waar

mijn pap was lekker, precies goed
precies zoals het moet, tevreden
deed papa een dutje in mijn bed
Dat was niet te hard en niet te zacht

precies goed, precies zoals het moet

De mislukking ingepakt
in dozen zonder opschrift
dozen die niets verraden

van de vijf smaken
van de liefde, haar netels
en het plakgras eromheen

Bij jouw spullen de misverstanden
de stille pijn van afstand en
niet na te vertellen grapjes

die ik meteen vergat
in mijn verlangen
naar gezelligheid

Dag dozen, dag lief
laat me nu maar
alleen met de nagedachte

Vaarwel, dit dient nergens toe
de god van adieu
bestaat niet

Geketend aan mijn blik
probeert zijn begeerte los te breken

maar mijn ogen dwingen hem
ik kleed me half uit en was hem

met ijswater tot hij gloeit en meer wil
dan trek ik op gevoelige plaatsen

haartjes uit, bewerk hem
tot het pijn doet, ik bijt

waar zijn huid dun is, lik
het bloed, wrijf zout in de wonden

sla hem van me af en wind hem op
met mijn klauwen in zijn fantasie

vlij ik me in zijn verlangen
naar het einde, ik houd hem groot

tot hij kermend zoete woorden stamelt
die mij even verzoenen

Mama vraagt er nooit naar, ze kijkt alleen maar
even naar mijn buik, ze weet wel

dat ik een leven zoals het hare niet wil
Boos ren ik door de buitenwijken

breek de regels van de gezinnen
die er wonen, ik wil niet buigen

Toch volg ik
jou, wensend

dat jij net zo goed mij volgt
en jouw kracht mij dient

Mijn geluk naast het jouwe
Mijn plezier gelijk aan het jouwe

Het is geen groot verschil, ook dan
zou ik me door jou laten nemen

en laten inpakken in gevoelens
van overgave en voldaanheid

ook dan zou ik hardlopen en ook dan
zouden de mensen mij aanstaren

De kast opruimen
het stof opvegen
en de tijd nemen

om de oude krant te lezen
met een ristretto
een tweede

omdat ik een briefje vind
dat ik ooit heb geschreven
over mijn liefde, mijn hart

Ik was jong
mijn lief had me verlaten
en het was duidelijk, hij nam

een stukje van mijn hart mee
Het overkwam me eerder
Nu zit ik hier met mezelf

en vraag ik me af hoe
mijn hart kan kloppen
met de liefdesgaten

Ik was verliefd, ik at en slurpte
je op, ik wilde meer
en meer van jou, jouw zoet
gif voor mijn nooit
bevredigde behoeften

De wereld draaide haar dagen
om ons en waaide haar winden
die me niet leken te raken
maar nu, in november
is alles toch dunner geworden:

de kussen die jij me geeft
     de tederheid die mijn verlangen voedt
          jouw begeerte in mijn bloed
               mijn huid onder jouw afwezigheid
                    en de roze wolk waarin ik woon

Er is iets mis
er ontbreekt iets
het moest groot worden
voordat ik het kon zien
en de bitterheid proeven

Wat zijn de grenzen van liefde?
Wat doe je met liefde
die terugslaat

op jezelf, retour afzender?
Moet je weggaan?
Maar hoe ga je weg

bij iemand om wie je geeft?
Je voelt de weerhaken
van je liefde snijden

in je geluk
Je voelt de pijn
van de schaafwonden

de pijn onder het bloed
van je partner
Wat kun je doen

om het beter te maken
als het niet meer past
wat je elkaar te geven hebt?

Er zijn grenzen aan liefde
aan wat je liefde vermag
als er geen bedding is

waarin ze kan stromen
zodat ze opdroogt en
jouw leven verdort

Het nachtlampje is nog aan
we zitten op bed, we kijken
elkaar aan en we kijken weg

Onze woorden zijn onzeker
zo bloot
dat ze niet kunnen liegen

maar de waarheid spreken
is te moeilijk, och
we hebben elkaar al

ontdekt, tot aan de grens
van onze schaamte
niet voor het gewone

van onze lichamen
ongeduld, desinteresse
en gemakzuchtig onbenul

maar voor het ontkennen
dat we niet voldoen
aan onze idealen

Hoe kan ik dichterbij
jou in het donker laten voelen
dat het toch wel goed is met ons?

Liefde is een keuze
je wilt bij iemand zijn
je wilt zorgen en verwennen

Liefde geeft je kracht
geeft je een heerlijk gevoel
dat is liefde en liefde

kan niemand ontbinden
het is geen contract
niemand kan het verbreken

het is geen belofte
liefde is elke dag
jouw keuze

om je te verbinden
met het vertrouwde onbekende
wonder van de ander

en samen iets te ervaren
van het heelal
van de liefde

Hij zei lieve dingen

om me te laten denken
dat hij van me hield en ik
heel speciaal voor hem was

Ik was zo jong –
beschikbaar, in zijn ogen
en in zijn handen

Eerst lief, heel lief
maar een spel
dat niets met mij te maken had

We deelden een geheim
zei hij, en ik twijfelde
tot ik het niet meer wist

Ik hoopte te ontkomen
aan de vertrouwde intimiteit
Ik droomde van liefde

Ik hoef niet te denken
aan jou, je had al een ander
en het is erger om dat nu
te weten dan toen het begon

Jij had het fijn en miste me niet
Zij was begeerlijk en ik
was er gewoon

tot je toch maar wegging
en mij de fantasieën liet
hoe het misschien anders
had kunnen gaan

Jij bent bij háar, maar
met mijn ogen dicht
voel ik jouw warmte

in de stoel naast mij
en niet de pijn voor jou
niet goed genoeg te zijn

zachter valt het licht
op onze jaren, uitvloeiend
naar de toekomst

Ik ga eten bij een vriendin
zij kan erover meepraten
en zegt dat ik geweldig ben

lief en mooi en te goed
voor mannen, ze zijn niet als wij
wat helaas zo aantrekkelijk is

Ik durf niet bij haar te blijven
slapen om tegen haar aan te liggen
maar zij weet wat ik nodig heb

Na school komen de gasten
we ontvangen ze in mooie kleren
- eerst in bad

dan de mannen op hun kamer
helpen bij het omkleden
- we zijn streng

als een lieve mama
en doen het lachend voor
- het is een spel

van vrolijkheid in onze herberg
waar de vogels bont zijn en zingen
- madam zet de toon

en mijn zussen leren me de trucjes
van het temperen en hardop dromen
- het verleidelijke

maar ik ben netjes, ik slaap elke nacht
zonder een ander in mijn bed
- tot ik trouw

met een man die ik geen kans geef
om mijn hart te verscheuren
- nog geen klein hapje

Liefdes waar geen tijd voor is
geen gelegenheid of onbezonnenheid
die denkt dat alles kan

als we het niet afkeuren
en ingewikkeld maken
terwijl het eenvoudig liefde is

een streling van aandacht
het genot van contact
kussen, geen tranen

van gemis en verdriet
om onmogelijke vreugde
in stilte gehuild

tot een bad dat dagelijks
genomen en bijgevuld wordt
om de liefde te voelen

waar we van overlopen
zonder haar te laten stromen
waarheen ze wil gaan

Omdat jij graag toekijkt
bind ik jou vast
aan je verlangen

We zijn niet thuis
anderen gluren mee
langs de pilaren

Ik weet het ongezien
blind door de handdoek
waarmee ik mijn haren droog

op het terras voor mooie mensen
midden in de stad, waar schoonheid
samenkomt in de theaters voor alles

waartoe mensen in staat zijn
op de grens van de werkelijkheid
en hun tomeloze fantasie

geboeid zoals jij, jouw ogen
en handen, door bijna
aanraakbare volmaaktheid

Ze laat me kijken naar mij-
zelf in haar zwemmende blik
langzaam op en neer
over mijn lichaam, van de koude
blote voeten naar verwarde haren

Rechte schouders, naar achteren
getrokken door het plakband
dat de ellebogen op mijn rug
samenbindt, vrij zicht
op ondergoed en kippenvel

Ik besta, ik ervaar mezelf
in de tocht van de kelder
in de hoge spiegel naast haar
en in de lust van haar macht

Haar ogen duwen en knijpen
in mijn molligheid, ze happen
in mijn borsten en het puntje
van haar tong likt mijn liezen

Jongens zijn Anders, spannend
om te leren kennen, zeker
de exotische exemplaren

Ik bots met hen tot ik hier
en daar een bres kan slaan
een inkijkje, iets ontdek

en me dat eigen maak
terwijl ik toezie hoe hij
hapjes van mij proeft

We veranderen, onherroepelijk
overbruggen we verschillen en verstaan we
elkaar met minder woorden

Dat is het gevaar
Het begint met een onderwerp
waarover we zo anders denken

dat we het gaan mijden
en we passeren meer kloven
gaandeweg onbespreekbare gaten

in vertrouwd terrein
dat niet meer Anders is
maar zo eigen, dat we

het niet eens lijken
te delen
en de stukken niet meer passend krijgen

Alsof ik hem of De Liefde
bespot heb, zo gewond
droomt hij mij

op snelle benen
een hindevrouw
zonder pijl en boog

bevallig, en schuw
rank, en bescheiden
wijs, maar een vrouw

onderworpen
aan zijn verlangen
om mijn verlangens

te bezitten, mij
haarscherp in beeld
terwijl ik ren, smachtend

kijkend naar hem, hijgend
verstrikt in zijn handen
tot hij voldaan is

Je hebt ons teleurgesteld
jouw ouders, je broers, iedereen
die voor jou heeft gezorgd

Je was bevoorrecht, maar nu
krijg je een andere kamer
We zullen je helpen

Nee, je kunt hen niet meer zien
dat weet je heel goed
Je bent niet rein

voor het Heilige Huis
Je bent al vergeten
Je bent er nooit geweest

Niemand kent je
Jouw leven begint hier
Je moet je voorbereiden

Je moet de regels leren
Na de bevalling zul je gaan
werken om jezelf

het bloed van de baby
en het schaamrood
schoon te wassen

In welk jaar leven we?
Is dat lied verboden?
Gemeden? Vergeten?
Is het al zover?

Weten de mannen beter?
Zijn ze minder wispelturig?
Zullen vrouwen het dus
niet meer hoeven te zijn?

Spelen ze niet meer
als jongetjes
voor koning en hertog?
Scheppen ze niet meer op

over veroveringen
lachend om de nar
die zegt dat het niet grappig is?
La donna è mobile?

In de keuken zet jij
water op, kopjes klaar
de ketel zingt, de thee geurt
en ik kijk wat rond, streel
het fluweel van de divan

denkend aan het gladde laken
op jouw bed, aan de zachtheid
van jouw matras en mijn lichaam
dat zich naakt als mijn hand
daarop uitstrekt

Als het dan maar niet zo is
dat jij verliefd op me wordt
en we ons gaan uitleven
in gevoelens die
onze vriendschap beëindigen

We kennen elkaar al lang
Jij weet wie ik ben
als je in mij komt
om mij, om mij
tot woning te zijn

Over de tong gaan en begluurd
worden door de mooiste meisjes
is het voordeel van jongens
die zich lachend opwerken

ten koste van de bekommernis
van hun voormalige vrienden
die het verraad niet begrijpen
en zich terugtrekken

in gekwetst verlangen
naar de vroegere intimiteit
(Sommige binken overdrijven
  hun stoerheid, ze schieten

  hun doel voorbij, zo
  dat iedereen verlies lijdt
  nee, slechter
  kan een mens niet zijn)

Verwonderd heb ik jouw gezicht gezien
Je leek zo anders te zijn vandaag
Jouw oren doof
jouw ogen dicht
een lege mond
met holle woorden
en niemand die luisterde

Maar je was het echt
Dag liefste die je was
Ik laat je daar
achter de ingestorte brug

Praten heeft geen zin, schreeuwen evenmin
Er ligt een levendige weg
voor me, voor mij
eenrichtingsverkeer
van graag alleen zijn
vrij in mijn hart en
vrij in wat ik doe

Dan wil jij weglopen
me urenlang laten voelen
dat ik heel erg, nou ja
alsof jij gelijk hebt

Je trekt je los, altijd sterker
altijd aarzelend bij de deur
soms ben ik je voor, werp ik
me op jouw pimilo

rijd ik rodeo op jouw borst
kroelend en masserend
tot jij je gewonnen geeft
en ik me kan aanbieden

als spiegel
van wie jij ook bent
zodat we kunnen ontsnappen
aan onze eenzaamheid

Ik keek naar zijn handen
alsof er bloed op zat
en verwenste hem
Hij bleef rustig en las

in mijn ogen de gedaante
die hij moest aannemen
om mij voor zich te winnen
Zijn verliefdheid verlegde grenzen

We voerden lange gesprekken
en maakten toekomst-
plannen voor de wereld
zoals die behoorde te worden

met ons stralend in het midden
als een zon die niet toegejuicht
hoeft te worden, maar gewoon bestaat
om rijkelijk te delen wat hij heeft

De planeten volgen hun baan
begrip en vriendschap dalen neer
en onze handen doen het werk
Soms tot bloedens toe