Ik zie mensen om me heen
slechte daden verrichten
zelfs binnen families
zorgt niet iedereen
goed voor elkaar

Ik leerde het al als kind
luisterend
naar de oude verhalen
die bejaarden vertellen:
mensen denken zich groter

dan ze zijn, tenzij
ze een dienaar zijn
en zich klein maken
om deel te hebben
zoals vroeger ooit

Ja, zoals vroeger
kan het nu weer zijn
Op mij rust de taak
om dat te regelen
en het gezag van de Heer

in de stad en het land
van mijn leven te vestigen
om met woord en zwaard
mijn leven te wagen
voor ieders voorspoed

Het is een week reizen
van Mekka naar Jeruzalem
maar waarom zouden we gaan
met God in ons midden?

Een boodschapper bracht een kist
met goudbeslag, en twee ramshorens
in purperdoek, met vurige woorden
over de stamvader en het offer

daar op die berg

Heiliger zouden we niet kunnen
wonen met twee godsbewijzen
de horens als teken
van het verbond

en de zwarte steen die wit was
in de tijd van het paradijs
de tastbare herinnering
aan de ongehoorzaamheid

De verhalen van mijn leven
heb ik aan tafel doorverteld
Zo leerde Mohammed praten

en verlangen naar de jonge tijd
van vrede en rechtvaardigheid -
een toekomst die we dromen

mooier dan de werkelijkheid
maar nog ver weg. Zeker
zijn alleen de hebzucht

en het harde werken
tot je ziek word
en je je klaar maakt

om te vertrekken
naar Jazira in het noorden
waar het paradijs wacht

Ik kan er niet van slapen
We hebben gefaald
en de straf blijft uit

Duivels roofden de schat
van de goden als goden
Ze klommen door de hemel

door het vierkant van de goden
tussen de hoge muren
(de deur bleef gesloten)

Waarom? Waarom
is het niet erg? Is het anders
dan we denken? Wat is er fout

aan onze gedachten? Wat moeten we?
Een dak maken? Het heiligdom ontheiligen
met bewapende mannen in de vrijzone?

Of het laten zoals het is?
Verwijderen wat er over is?
En hopen op een nieuwe tijd?

Zullen er zandpiraten zijn
zolang er mensen leven
in zand?

De woestijn staat in bloei na een dag
regen, 's nachts dribbelt het water

tussen de scheuten van struiken
en jonge bomen - een wijze les

in politiek, te verdelen wat er is
wie de mensen ook zijn

en waar ze ook wonen, want
de regen en de aarde zijn gratis:

een akker en een tuin voor iedereen
gelovend of niet

in vrijheid en gelijkheid
gelovend of niet

dat God bestaat
en niet moe wordt
om de mensen nieuwe kansen te geven

Hopend op een goed leven
hebben we de ongemakken
er voor over, we houden vol

in het zicht van de eeuwigheid
waarin we gerespecteerd worden
en van het leven zullen genieten

Het was een oude openbaring
die de handelaar uit ons midden
gegeven werd, juist hier

op deze heilige plek
waar de versmade oudste zoon
met zijn vader de kubus herbouwde

Net als hij onderwerpen wij ons
aan de heilige belofte
van vele uitverkorenen

Sommige kinderen zijn serieus
Ze klampen zich niet vast aan
een gouden hand of een engel
met grote zwanenvleugels

Ze lopen rondjes om de leegte
waarin de mogelijkheden liggen
Ze willen helemaal niets weten
van de beelden uit het verleden

waarin mensen hun leven denken
te hebben vastgelegd
Sommige kinderen
gaan liever een eigen weg

Ze zijn graag alleen en in hun hart
houden ze de teugels
van de toekomst, gezien
in de nacht van de ster

en mijn man is zo'n kind

Niet eens tenten, wat doeken, nat
karton en stukken plastic geknoopt
tussen modderstruiken, kinderen
slap bij hun moeder, overal

rondstampende jongemannen
die in alle hoeken en gaten
van hun hoofd zoeken hoe
ze het hek kunnen neerhalen

hun uitzichtloze ellende
in dit niemandsland verlaten
om weer liefde te leggen
in de om hulp smekende ogen

Wie geeft om hen, wie
van ons doorbreekt de besluiteloosheid, wie
brengt water, een bed, een brood, wie
doet iets, wie gaat naar hen toe, wie

durft hen van mens tot mens
in de ogen te kijken?

Ingeval van twijfel moet je
wagen
en even je evenwicht verliezen
vertrouwen op jezelf
dat je goed terecht zult komen

Wagen te doen
waaraan je twijfelt
of je het zult doen
of tegen alles in
wagen te twijfelen

en niet te doen
wat er van je verwacht wordt
wat je dacht te verwachten
van jezelf, dat je zou wagen
om twijfelend toch te doen

Ingeval van twijfel moet je
wagen
en niet je evenwicht verliezen
vertrouwen op jezelf
dat je een eigen weg kunt gaan

Vorsten en handelaars vragen raad
en de wichelaars verklaren aan hen
de vlucht van de kraanvogels
de godinnen van het lot

maar de strenge man
en zijn oom keren zich af
Zij geloven
zijn innerlijke stem

al twijfelen ze eraan
wie er spreekt en ze vragen
zich af of het mogelijk is
dat ze verstaan wat ongewoon is

Hun gezonde verstand denkt mee
Het kent een praktische aanpak
en de noodzakelijke voorzichtigheid
want hoogmoed komt voor de val

tenzij je genoeg geluk hebt
en voorzichtigheidshalve daarbij
wat in de weg staat uit de weg ruimt
zodat je je eigen weg kunt gaan

Ik kon niet blijven, zonder escorte
reisden we onder de zeven hemelen
en pas later besefte ik dat
daarboven de zielen wonen

van Adam - verdreven net als wij
Johannes en Jezus - de boodschappers
Jozef - door zijn familie verstoten
en Henoch - de levende leraar

Aäron - nog steeds geliefd
Mozes - de geduldige
in de woestijn van ongeloof
en Abraham - de eerste die zich overgaf

Met geleende ogen zie ik
onder het hemelse licht het stralende
nieuwe Jeruzalem, de stad
die wij hier gaan bouwen

Als ze voor je deur staan
weet je het al, is het al
te groot om te bevatten

De hemel helpt mij niet
Het hogere doel van de oorlog
begrijp ik niet, ik kan slechts hopen

op een afloop die er zin aan geeft
Zacht vruchtvlees wordt ons beloofd
maar we krijgen stenen te eten

De kansen keren, coalities wisselen
en wij schieten over, zonder hulp
en liefde ploeteren we maar voort

tot een ziekte ons verlost
uit het harde leven waarvan
we nooit gedroomd hebben

Er bestaat niets mooiers dan het groen
van palmen na een lange reis
door de woestijn, vers water
en bescherming tegen de zon
Maar de mensen

letten op je, allemaal verveling
opgesloten tussen dikke muren
(Alles liever dan de straten
  die stinken naar vee en poep
  Vliegen likken aan je ogen)

Er bestaat niets mooiers dan de kleuren
van zijde en edelstenen op het lichaam
van een knappe vrouw, parels en parfum
in haar kleren, tussen haar borsten
zodat de mensen

op je letten en je man
je verwent met begeerte
druiven en zoete koeken
Het is een heerlijke droom
dat dat niet voorbijgaat

Magische krachten opborrelend
uit retorten van kelderalchemisten
of bruisend in het blauwe bloed

van zonen van zonen van grootvorsten:
oude gefluisterde geheimen
en de droom van meesterschap

Maar alleen teleurstellingen
zijn er gevonden, vergiftiging
en het onsterfelijke bijgeloof

in gouden chromosomen
die exclusief willen wonen
als ze eenmaal ontwaakt zijn

uit hun generaties
lange sluimering, ontkiemd
in de tijd van ontkieming

Goud gewonnen in de gouden tijd
Gerechtigheid te winnen in een nieuwe tijd
En genade in de tijd van genade

Soms dreunt mijn zware hoofd
driftig door en blijven de dagen donker

soms zijn ze helder als in mijn dromen
wordt de plaats aan de top door mij ingenomen

en dienen wenswolken mij
tot vaste grond onder mijn voeten

De hemel heeft mij gevangen
in schoonheid, mama zei:
weet je, de mensen
praten over een mooie vrouw

met een liefhebbende man
altijd slecht, je staat machteloos
Niemand hoort wat je zegt
tenzij je huilend schuld bekent
Dan geloven ze je direct

De hemel heeft mij gevangen
in heiligheid, geen man mag mij
nabij komen, ik ben een voorbeeld
ik ben een verhaal geworden

en moet binnenshuis wachten
tot ik oud genoeg ben, wit
gewassen zoals ooit de steen
weer wit zal zijn, aan de oevers
waar het allemaal is begonnen

Het vrije veld, het wapperen
van mijn haren, het wuiven
en golven van het gras

Alleen aan mijzelf gehoorzamen
Geen waterspiegel, niets
dat blinkt dan jouw ogen

om me mooi te voelen
Ik verfoei het verleiden
in doorschijnende kleren

Ik spuug op mooi
moeten zijn om mee te tellen
Ik walg van mooi

zijn en daarom niet meetellen
Ook ik beloop de wereld!
Ook ik verzet daar bergen!

Ook ik overzie wat er gebeurt
Ook ik ken de mensen
en ik spreek wijs met jou

Hij was niet oud, maar oud genoeg
om te weten dat spoedig het genot
van meisjes die in bloei komen
hem ontglippen zou

Zolang het kon, zolang het duurde
was hij nog de man die na een veldslag
achter op zijn kameel een meisje
naar zijn tent bracht

Ze was rijp, op het zadel
verloor ze haar eerste bloed
en in de boomgaard dronk hij
honing met de Koptische

Zijn vrouwen roken het
Ze kleineerden hem
in hun verleidelijkste kleren
maar hij zei dat het mocht

Zelfs een lelijk meisje wilde hij
Zo werd hij voor sommigen
de man die van maagden hield
hier en in het hiernamaals

Sommige mensen zijn te groot
voor een gewone naam, een titel
hebben ze verdiend, de hoogste

lof die een naam kan uitdrukken
hoe tijdelijk hun leven ook is
en later misschien vergeten wordt

niet belangrijk meer gevonden
door dichters die duizend nachten
kunnen betoveren met hun tong

en met een schuin oog op populaire teksten
succesverhalen aandikken
nadat de feiten zijn gaan liggen

ze groter maken dan denkbaar was
omdat ze dan waar worden, zo oud
als de mensheid en de wereld

Zoveel spinnen op één superweb
met de bazen in het midden, als zegel
van het verbond dat hen machtig maakt

Het spinsel van de draden is sterk
maar de springers aan de rand
hebben honger en geen prooi meer

Dus wat kunnen de bazen anders
dan verdergaan en de grenzen verleggen
want broederschap verbetert de wereld

Dat is het grote vredesideaal
De buit en de belastingen betalen
ervoor en houden de spinnen in leven

Bij al hun namen zweren
en bezweren de bazen:
het web is heilig, het moet

groter, veel groter, wereldwijd
zal het uit moeten groeien
Daarna zien we wel verder

Zoals veel meisjes kreeg ik de naam
mooi te zijn, met lange haren

maar ik geef er niet om
Ik ben niet meer dan een ander

heb ik geleerd, toen ik trouwde
met een eenvoudige man

Ik zou koninklijk kunnen leven
(karavanen vullen de huizen en de stallen)

maar ik geloof niet
dat de rijken kunnen binnengaan

door het oog van de naald
in de poorten van Jeruzalem

Ze hebben de steen gebroken
De stukken zullen in de mond liggen

zolang er arme families zijn

Ook vandaag zal ik het juiste doen
Dan zal niemand met mij spotten

Mijn wraak klauwt snel en ver
tot de wereldvrede is gevestigd
bij gebrek aan tegenstanders

Rijkdom hoef ik niet, macht wil ik
maar niet voor mij, ik ben een dienaar
De eer en de herinnering zijn mij genoeg

Laat de beste dichters mij bezingen
mijn daden noemen en roemen
als die van een grote man:

de rechtvaardige held van de zee
tot Jeruzalem, Damascus en Bagdad
de strenge vaderhand van Rome

tot aan de Himalaya en hoger
tot in de zevende hemel

Vertrouwen is een kist vol messen
die je uitdeelt om iets te bereiken
Levensgevaarlijk, maar onmisbaar

Ik weet dat het nooit goed gaat
in de strijd tegen misbruik
en al het andere (eigenbelang)

Toch ben ik niet bang
om te verdelen
en te heersen

die oude les
hoe je de messen bedwingt
zodat ze zich schikken

in vredesvoordelen boven bloed-
vergieten, dat is echt een kwestie
van volhouden tot het me zal lukken

om de mensen te verenigen

De Oude Man van de Berg
onderwijst zijn wijsheid
in de bibliotheken

en de prachtige tuinen
waar langs brede paden
altijd planten in bloei staan

In de oogsttijd
hangen de takken laag
vol heerlijke vruchten

Jonge vrouwen in lichte gewaden
verzorgen de tuin en de tafels
waaraan zij de jongens bedienen

met drank, spijs en zalige kussen
over heel hun lichaam, hemels
zoals ze zeggen dat het daar is

zoals hen te wachten staat
als ze de weg volgen, ja
ze wanen zich er al

zo ruim is hun hoofd
van de hars in de koekjes
dat de dood hen lokt

Natuurlijk zijn er verhalen
mooie verhalen die iedereen kent
maar tastbaar is alleen de steen

uit de prehistorische eeuwigheid
Ik kijk hoog tussen de sterren
waar hij vandaan kwam, daar

is dus de Hemelpoort
hier de Aardepoort
en Gods adem ertussenin

Dit is geen tempel
Wij zijn geen ongelovigen
die Gods nabijheid willen zien

zijn wierook ruiken, zijn stem
horen in de stilte
van hun hulpbehoevendheid

Wij verzamelen ons bij de poort
met de steen die we braken
de hoeksteen van de wereld

buiten het paradijs

Ik kwam van de Arafat
en kon de stad niet bereiken
Ik stuitte op drie muren

gebouwd van verstand, die vrucht
van de boom der kennis
die verleidelijke slang

met de slechte naam
Duivel
de duivel die sprak

tot Eva: doe het, eet
en tot Abraham: doe het niet
offer je zoon niet

Die zijn vrouw en zoon
opstandig maakte
om hem tegen te houden

maar Abraham raapte stenen
en verjoeg hun woorden
die hij al kende

van zijn eigen gedachten
die te gelovig waren
voor zijn verstand

Zeven keer
zeven keer
wierp hij

De groene engel is overal
Ik wil me op haar wreken
maar de paarden briesen

van geluk, oren naar voren
Ik lik aan de stenen
maar ze blijven hard

Ze regenen op me neer
en scheuren
mijn kleren

De mannen kijken weg
Ik kan hen niet geloven
te bitter is de nasmaak

van hun liefde, te hard
om mijn hart de klem
van het recht dat zij preken

alsof ze groene dienaars zijn
van een voorzienigheid
die geen fouten toestaat

Ik leef in een paradijs
binnen de muren van de macht
van de rijken, veilig

zonder vreemdelingen
geweld en armoede
behalve voor hen

die niet uitverkoren worden
of niet geloven, zij
worden buitengesloten

of opgesloten
tussen muren
binnen de muren

Vraag niet waarom
Vraag niet naar fouten
Vraag niet naar schuld

Ja, we zijn schuldig
aan de strenge orde
binnen de muren

en we zijn schuldig
aan de eensgezindheid
van weerspannige burgers

Er verdwijnen mensen
in het donkere bos
van het nieuwe begin

achter de moerasdood
waar niets anders is
dat je aan het denken zet

Is bijziendheid genoeg?

Rondom zijn ver en nabij
de bomen altijd hetzelfde
verleden en de toekomst

ligt verborgen in kinderen
die niets weten
dan wat hun wordt verteld

Pas op je woorden
want er verdwijnen mensen
in het donkere bos

Geloven in een nieuwe wereld
voor onze kindskinderen
en lang kunnen wachten

plannen maken
voor de goddelijke tijd
die nu begint, met plan A, B, C

en D van Deur
naar de toekomst
van een Heilig Land

met gewapend beton
en voldongen feiten
huis voor huis

akker na akker, bron na bron
geroofd, vergiftigd of gesloten
militair gebied, de honden los

op kinderen die geiten hoeden
kinderen op weg naar school
kinderen van blinden en kreupelen
kinderen zonder ouders
kinderen die hier niet horen

Het werd oorlog
door een ruzie die klein begint 4
en van geen ophouden weet
En door eerzucht, koppigheid, wrok
de vernielzucht van mannen

Ver van het strijdgewoel
vergaderen de grote landen
op de ronde top van de Olympus
ze drinken nectar en kijken weg
in de verte hoe het verder moet

De rijke steden doen zielig
ze beklagen de mensen
de een naast de ander liggend
in het stof, maar de zon schijnt
en zegt: laat ze het zelf uitvechten

De een is voor de een
de ander voor de ander
ieder zit op zijn plaats
boos te broeden op plannen
wachtend op het donker

zinnend op verborgen acties
zeggend de wijste te zijn
die verder vooruit kijkt en
adviezen geeft in het veld
om het einde te bespoedigen

Buiten ligt de straat vol rollen
prikkeldraad, je ziet ze niet
achter de geblindeerde ramen
van de ambtelijke vrede

Binnen loopt iedereen naakt
in zijn kleren rondom de toren
van opgestapelde stoelen
waarop de commissaris zit

Hij wiebelt, de mond vol
landsbelang en zorg om elkaar
De muren zijn versierd met namen
Uit beleefdheid noteer ik de mijne

in het gastenboek, zestien pagina's
na een vrouw die beroemd geworden is
Mijn geleende lauweren laat ik achter
Ik wil er niet op rusten

Ik moet roepen, zegt iemand
maar wat valt er te roepen?
Dat gras verdort en bloemen
afvallen, maar beloftes eeuwig
ongebroken blijven?

Zit niet bij de pakken neer
beklim een hoge berg en roep
naar alle harten het lijden
is voorbij, het onrecht, de spijkers
die ons door onze aders geslagen
vastpinnen, en het prikkeldraad
van apartheid dat ons afscheidt

Breek de blokkades af
slecht de ongelijkheid en effen
in de wildernis een heilige weg!
roep! verbreek de stilte!

Ooit was hier welvaart
bloeiende handel, een lint
van havens vol schepen:
het land van de Filistijnen
Nu verstikt, omsloten
door het getto

Er vallen Zomerregens
die ons breken, botten
wegen en bruggen
kades en kantoren, daken
liggen op de grond
naast open riolen, ruik

waar we wonen, blijf niet
daar staan, veilig ver weg
op de wallen van jullie paradijs
kijkend naar het vuur
en het ijzer uit de hemel
Niet de onze

En na de regens naderen
's nachts aan de horizon
Najaarswolken

Ik kwam hier om de vrede
te bewaren, maar sta op niets
te wachten, op niets toe te zien

en dat op te schrijven
in de logboeken
van de schrijvende engelen

met hun hemelsblauwe helmen
machteloos tegen de bloeddorst
en misselijk van de geur

van het braaksel in mijn mond
terwijl de ambulances wegsluipen
en de stad schoongespoten wordt

Ik ken de boeken van de wijsheid
en de regels hoe te leven
zonder afgoden en toch bescheiden

Ik weet: een koning doet er toe
hij maakt trots en onderdanig
hij zit op een troon van geweld

Ik weet: mislukking verdeelt
nationalisten in fanaten
en fantasten, hun bitterheid

likken ze achter muren
van verstokte hoop, ontevreden
met een goed leven, ik weet het

Al 1000 jaar vechten ze
in de naam van de Kracht
van hun verlangen

om vorstelijk te genieten
negerend dat vrede niet gratis is
en er geen onmensen bestaan

alleen mensen die de prijs betalen
die de woorden kennen
en geloven

in daden

De fanaten vechten steeds harder
voor hun eigen staat, eigen land
tegen het verlies van hun verhalen

Hun frustratieheugenis
het doembeeld naamloos
verspreid over de aarde

wel een goed leven te leiden
maar niet uitverkoren
en nog steeds niet vrij

van vreemden, hun onbegrip
en selectieve afgunst en
bovenal het verleden

dat hen verplicht op straffe van
vlagverlies, identiteitsverlies
en alles dat de lading moet dekken

De wreedheid uit de hemel
De van verre geslingerde dood
De eindelijk bemachtigde grond

en de definitieve verlossing
van het rondtrekkende bestaan
van Nahor, Terach, Abram

en de dochters van de dochters
van de dochters van de dochters
van zijn dochters

Was het vroeger beter of morgen pas?
Het valt niet te bepalen, alles verandert
en de werelden van toen en nu lijken
slechts erin vergelijkbaar dat het goed gaat
tot het keerpunt: teveel mensen
voor hun manier van leven

Groepen zitten elkaar in de weg
Ze willen zich niet verenigen
en houden vast aan hun helden
die eeuwig leven omdat ze het
onmogelijke deden en in bange dagen
hoop en troost bieden, naast wrok

Ze wijzen eeuwige vijanden aan
voor een altijddurende oorlog
om voor iedereen een plaats
in de hemel te veroveren, ja wij
gewone mensen zijn geboren
als goddelijke kinderen!

Achteraf is alles duidelijk
te zien in de hemel, dus
stuurt een onzichtbare hand
de sterren, zon en maan
zelfs de koningen op aarde

zeggen ze zelf, afhankelijk
van hun vertoon, uiteindelijk
is geen leger sterk genoeg
om hen te redden, dus
is het wijs om te knielen

maant de leraar met de zalf
die uit vrije hand volmaakt
cirkels tekent op het bord, dus
zit hij aan de linkerhand
van de burgemeester van dienst

die de gouden draden ontvangt
voor het baldakijn van de macht
die hij dient of denkt heilig heilig
heilig te beheersen, bedwelmd
door wierook en bloed, dus

weeft hij verder
aan zijn onzichtbare hand

We volgen onze regels
We willen veilig leven
We eisen het recht

om zo te leven
Het moet en het zal
lukken, biddend

en plannen makend
de woorden herhalend
om ze waar te maken

De woorden verharden
onwrikbaar en onaantastbaar
voor twijfels

De woorden wassen alles van ons af
We hebben een schoon geweten
en we maken schoon schip

Ze zeggen dat we terug zijn
weer thuis zijn, hier
in dit vreemde land
waar onze voorouders ooit leefden

Ze vertellen fantastische verhalen
en dat we nu moeten doorzetten
dan zullen de olijven, het land
en het vee van ons zijn

Ze zijn dankbaar, hier te zijn
in het land waarnaar we
volgens hen heimwee hadden
en dat we moeten verdedigen

Zij zijn zo zeker
en ze kijken me aan
op mijn bedenkingen
wat vrede inhoudt

Bij de brug onder de Tuin
der Dichters zit ik te kauwen
op de wereld zoals ze is
Ik zie de mensen gaan
jong, moe of roekeloos
de beschermheilige tartend
die aan de binnenspiegel bungelt
Laat in de avond lopen ze in de berm
met bagage of sprokkelhout
op hun hoofd, kruizen om hun nek
op de schouders van hun ziel
en als hangers in de kledingkast

Het Symbool is overal
Op het plein heeft het gaten
van de spijkers, uit het koper
spuit levend water
De verlossing komt pas later
het is treurig gesteld met de mensen
ik zie het aan de gezichten
van Jezus in de winkels
Droevig kijkt hij me aan
Te koop voor weinig geld

Een waaier van liedjes staat stil
bij toeschouwers en emoties
van het leven, purper en goud
verraad, mislukking en troost

Een groot lichtbaken, een kruis
stapvoets door de straten
gedragen, zo anders
als 2000 jaar geleden

In den beginne was het hout
en het hout werd het licht
van de mensen, het teken
van het eeuwige leven

voor wie het zien wil
een happy end
van vrede en naastenliefde
mooier dan in een droom

Naastenliefde, soms een beker
waaruit ik mijn eigen bloed drink
dan weer een zwaar kruis
dat ik wil dragen, help me
en heb medelijden
wanneer ik val

Ik wil waken, bewaken
wat goed is, melk en honing
drinken, verzoeten wat
bitter is, ook het bitterste
de dood, en niemand
kwaad te doen

Mijn bloed, mijn hart
mijn leven wil ik geven
als rustplaats
voor mijn verlosser
en eeuwig geluk
zal in mij stromen

Van generatie op generatie
apart van de anderen
hopen op een plaats
waar we geen vreemdelingen zijn

Eeuwenlang onzeker
over ons lot, worstelend
met De Naam, en vechtend
voor een veilig thuis

Vrede zoeken op De Berg
De nieuwe Filistijnen die
ons naar het leven staan
verjagen uit het Laagland

Met duizenden sterven ze
bij instorten van hun gebouwen
Er blijft geen pilaar overeind
want alleen het land, dit land

het hele land, de hele stad
de hele berg, alles
van de rivier tot aan de zee
kan onze twijfels verlichten

De apocalyps overleeft elke vrede
Oogsten mislukken, macht wankelt
en raakt op drift, ontevreden
zonen worden geboren en
nieuwe oorlogen uitgevochten

Uit de wonden groeit welvaart
die van een ander is
van een wolf
in schaapskleren, van schone schijn:
de verraderlijke verleiding

om voorvaders bij te zetten
in het Museum van Legendes
en hun missie te vergeten
onder de vlag van de traditie
Leve de Nieuwe Tijd

Wacht maar, let op
de tekens, ook deze
strevers gaan verloren
gedoemd tot ondergang
zoals voorzegd is

De tijd die komen zal is al geweest
de vale hengst, de pest, het wildebeest
de winnaar, tronend op zijn schimmel hoog
zegevierend met de koningsboog

het maaien van de rode paardenstaart
de zwarte met een schaal die alles weegt
wat voor zijn hoeven uit is weggeveegd
door bliksemflitsen van een hemels zwaard

Wie slechts de dagen wil, en niet de nacht
leeft als een lam, geschoren voor de slacht
in vage angst, gesmoord in zielig geblaat –
hoe zou het kunnen weten wat er komen gaat?

De gang van zaken maakt ons bereboos
we wreken ons, meedogenloos en zoet
we zullen baden in fonteinen offerbloed
en spottend roepen: Adieu! Sterf goddeloos!

We lachen om de anderen en om hun juk
het rationele uitstel van hun dagelijks geluk
we lachen om de oude mannen en hun macht
die dromen van herwonnen levenskracht

Beklaag hen, want ze accepteren niet
hoe vluchtig zij bestaan als parasiet
beklaag hen vrolijk om hun denkendom
en vraag bij alles dat je doet: Waarom?

's Nachts op de kale berg
met de ongelijke treden
van smalle sectorpaden

zie ik heksen dansen
tussen de namen op de deksels
van de kniehoge graven

Met een fles in de hand
gaan ze voor wat geld
op de tombes liggen

Ik woon hier met mijn man
en vier kinderen, maar rein
blijven de zielen achter de draad

Vanmiddag las een Koreaan
in zijn taal een gedicht
van Zelda aan haar graf

Hij liet een bloem achter
Ik kook voor de nachtmannen
Soep met rattengif

Ik word wakker

in het heldere licht
van de rechterstoel
om te antwoorden
wie ik ben geweest

de afgelopen dag en
waar het mij om ging en
welke keuzes ik maakte en
het doet er niet toe

hoe tevreden ik was
met mezelf en de muziek
van complimenten voor mijn werk
en het doet er niet toe

wat ik klaar kreeg
of hoe handig ik was
in het regelen en oplossen
van mijn eigen fouten

en andermans zaken
en altijd de vraag te horen
met welke mensen ik mens was –
de aandachtige luisteraars

noteren het allemaal precies
in schoonschrift op handgeschept papier
laten het mij ondertekenen
en werpen het sierlijk weg

in het eeuwige vuur
waar wat ik naliet voorgoed verdwijnt
en het tekort van mijn daden zwart wordt
een brandmerk in mijn ziel