Samen ruiken wij
zoeter dan alleen
naar de cocon
die ademt uit mijn vrucht-
kamer van geluk

Midden binnenin
mij ben jij al jij
voor je echt jezelf
bent ben jij al mijn
kleine kerel(in)

Wij zijn jouw idee
groeien negen maanden lang
als beeld en gelijkenis
met jouw worden mee



Kus me nieuwe maan
kus me volle maan
raak voor we slapen gaan
mijn hart en ziel
mijn lichaam aan

Maak jezelf bekend
laat jouw brede hand
voelen aan ons lief
kleinood wie jij bent

Kom, maar kom alleen
als jouw kleuren ruim
en helder zijn, kom
met vrede om je heen

Sta daar niet te wachten, verroer
je, sla met mij vonken uit de vloer
kom en dans, ik versier je graag
met leven, dat is alles wat ik vraag

laat ons dansen, kom, doe mee
ik geef je het gewas, het wild en het vee
je krijgt mijn kroon, de troon en de wetten
als je jouw passen naast de mijne komt zetten

Dood, dans met mij, ik ben niet bang
ik ontvang je met muziek en zang
wees lief, dans heel de nacht met mij
ik geef je mijn parels en mijn kleren erbij

open de hemel van het heilige bed
kniel in mij, kom, bevrucht me met
jouw nietsenniemandontzienende zaad
voor ik na de dans het leven laat

Ik koop kleren die zomer en winter
passen bij zijn sjaal, de bonte

waar mijn herinneringen niet
uit te wassen zijn

Ik heb hem geslagen
omdat hij op mij ging lijken

geëist dat ik alleen hem wou
in onze driehoeksverhouding

van aandacht, aanraking en liefde
we hebben er over vergaderd

punt voor punt in bed
elke zenuwcel in mijn huid

aangesproken, gekieteld, gekust
laten gloeien van eeuwigheid

en toch is de kou gekomen
zonder dekkleed over mijn wonden

dus blijf ik poken in de sintels
van het vuur dat in mij brandt

De hele dag schuilen
wachtenden achter
de regengrens

in nissen aan het trottoir
langs Bar Titanik, geen hoop
op toegang noch op het einde

van de lange regentranen
over de ruwe muur, het raam
en de tralies voor de vrolijkheid

binnen, waar ik hand in hand in
trage cirkels om de muzikanten loop
over het zwart en het wit

van met modder beplaste tegels
ook tegen de keer in en een keer
door het midden, de zangeres

onafgebroken aankijkend, kijkend
of ze terugkijkt, zonder hoop
dat ze dat ze dat zal doen

Hij wil zo graag
zichzelf laten zien
stenen zagen, een huis
voor mij bouwen

met divans en tuinen
om me neer te vlijen
mijn schoonheid te vieren
met zijn liefde

en mij weg laten glijden
naar de zevende hemel
hij wil zo graag
met mij wonderen

ontdekken in de wereld
waarvan hij droomt
(nergens ligt er iemand
in nood of in tranen)

Hij wil zo graag
nooit wordt hij oud
want hij is nog te jong
met zijn onrustige ogen

Er is zoveel meer
dan samen
gelukkig zijn
Er is een wereld vol
leven, en wensen

Er is genot
er zijn stralende ogen
armen die mij zoeken
en toch wankelen
door een woord alleen

Er is mijn eigen weg
gaan naast een ander
Ieder zijn gedachten
kwetsbaar en verdrietig
alleen

Er is zoveel meer
dan ruzie, dan
niet vertrouwen
wat mooi lijkt
Er is een wereld vol

wankelende woorden
feiten en illusies
van roze wensen
van liefde die een andere
liefde verbergt

Met mijn ogen afgewend
lees ik dat jij weerloos bent

ik trek en druk, ik wrijf jouw huid
kleed voorzichtig jouw gevoelens uit

en leg jouw binnenkanten bloot
word stil zwijgend deelgenoot

van de bedding van jouw bloed
ik voel de hartstocht in je voet

voor zachte mensen zoals jij
naar nu een stapje dichterbij

uit mijn handen liefdestover
jouw verlangend lichaam over

ja, ik heb je goed verstaan
het spijt me, maar – ik moet nu gaan

De zon is zacht vandaag
hij bloost op jouw wang
er rijden auto's in de straat
en de man met zijn hond
neuriet onder mijn raam

Ik weet hoe mooi het is
in de bossen, aan de rivier
de plaatsen waar ik graag ben
maar niet meer komen kan

Ach, de zon is zacht vandaag
een slokje is genoeg, dank je
het gaat wel, ik lig goed

Weet je, alles is gewoon
zo heel gewoon, ja

de zon is zacht vandaag

Ook nu gebeurt het weer
gedachten heb ik meer
dan drang om mee te doen
ik droom van een zoen

en meer in het verschiet
Weer weet ik niet waarom
ik ook vanavond niet
gewoon in actie kom

al zie ik kansen hier
toch vind ik geen manier
om mee te doen, een stap
te zetten met een grap

of achteloos gebaar
ik wou dat ik dat kon
maar
we rennen langs elkaar

In mijn korte jurk kijk ik rond
glijd zo een spagaat in
zeker, zeker word ik gekust

vanavond al, of anders morgen wel
ik wacht al zolang, zuigend op de munt
in mijn mond, ik houd van frisse kussen

onder het dansen en in bed
wanneer ik wakker word
uit mijn dromen van een man

die ik volgen kan
naar waar ik heen wil
die de weg weet

in de doolhof
niet maar wat loopt
niet maar wat doet

niet steeds gefrustreerd
ten val komt als niet de onzichtbare
hand van een vrouw hem helpt

Ik heb geen spiegel nodig
zo mooi voel ik me vanavond
op mijn plaats in de concertzaal

De onuitgesproken verwachting
van het geroezemoes waarheen
we meegenomen zullen worden

en wat er verder gebeuren kan -

de wijde hals glijdt af mijn
hand hangt erbij te wachten
voor ze mijn schouder streelt

een toevallige blik blijft tussen
de hoofden door aan mij haken
zijn aandacht raakt bedwelmd

door mijn haarschikken
en ongeduldig verzitten
terwijl de voorstelling doorgaat

Terwijl de voorstelling doorgaat
staren jouw gedachten naar mij
jij weet niet meer waar je bent

verloren

in reacties maar gelukkig
moet je stil blijven zitten
tot de pauze je bewust maakt

van de kansen gecamoufleerd
tussen anderen die in de weg staan
en je op je beurt laten wachten

Je oefent leuke zinnen
maar vergeet wat je wou
zeggen en improviseert

om mijn ogen te vangen
zoekt vrij baan voor de jouwe
probeert dichterbij te komen

het valt niet mee
van elkaar te ruiken
waarom we lachen

Koffie in het museum
er is altijd iets te zien, de lucht-
kussens om de mensen

Dat ik voor iemand met
een vlekje op zijn broek
betaal, onopvallend

zijn broek inspecteer
vrolijk vragen stel
vooral veel lach

en nog eens afspreek
het was leuk
Meteen bekennen

als de politie mij aanwijst, ja
voorbedachte rade, nou en?
Zijn sterke verhalen

geloof ik niet, maar zijn kussen
wel, geen lucht tussen ons
zachtjes zuigend

voor éen keer misschien
éen beslissende keer, denk ik
af en toe graag, wanneer ik weer

of geen weer 's ochtends van huis
ga om koffie te drinken, ik ben
een liefhebber, dat maakt uit

Tussen gele muren praten de mensen
over mij, ze lopen om me heen
gaan zitten kijken

Een kind vraagt mam wat is er
met die mevrouw? Ik lig
in het museum

mijn lippen bloedvol wachtend
op kussende ogen en hart-
warme handen zoveel

als er passen op mijn huid
overal
mijn overal

maar niemand durft
dichtbij te komen met alle getuigen
die een kaartje hebben gekocht

De huizen gestapelde, de trams rijdende
aquariums, stillevens voor elkaar
uitgelicht in de voornacht en ertussenin

staan agenten te wachten, jonglerend
met knuppels want het is kermis in de stad

in ondergoed lonken helden en godinnen
in lichtbakken bij de haltes naar verlangen
dat geen namen nodig heeft

het jazzt in de stad
de tram glijdt langs

de kamers van kleine uren
vrije tijd: een vrouw in badjas
laat zich kammen, aan een tafel

kussen twee monden
over volle glazen heen

om de hoek waait romantische muziek
en de rest is te raden
het jazzt in de stad

de tram rijdt langs, huis na huis
zwemmen de kamervissen mee

in de grote glazen bak van mijn ogen
een orgie van zwaaiende staarten
en onophoudelijk kussende monden

Willen wil ik niet, alleen
maar zijn als iedereen
mij warmen aan de zon

's ochtends op het balkon
ontvangen wat de dag mij biedt
en blij zijn, zelfs al ben ik dat niet

Willen wil ik niet, alleen
hopen dat mijn bloed niet vloeit
er nieuw leven groeit

mij warmen aan het kind
dat eigennamen verzint
en ongebaande wegen vindt

Willen wil ik niet, alleen
maar met een man
elkaar voldoen en dan

nog een keer, net zo vaak
nog een keer, tot het raak
is en ik verzadigd verder kan

Aan het raam zit ik te dromen
jij kunt best zo komen
hoewel

ik nu niet mee kan gaan
Wat zou moeder wel niet zeggen!

Ik vertel het haar nog niet
dat geeft maar verdriet

en dat kan later wel

Doe je jas uit, ruk de druk-
knopen los, spreid de panden

Je bent een engel!

          Sterke armen hoef ik niet, de mijne
          doen veel meer dan de zijne

Jij hebt geen kleren nodig
Laat ze vallen, sluit je ogen

Laat jezelf zien!

          Slanke benen hoef ik niet, de mijne
          rennen toch veel sneller dan de zijne

Kijk nu, kijk naar mij
alsof het voor het eerst is

Raak me maar aan!

          Mooie billen hoef ik niet, de mijne
          zijn natuurlijk ronder dan de zijne

Kneed me, eet me
Laat mijn bloed maar stromen

Stil jouw verlangen!

          Een platte buik, die hoef ik niet, de mijne
          ligt veel zachter dan de zijne

Leef je uit, ik geef me!

          Volle lippen hoef ik niet, de mijne
          kunnen zoeter kussen dan de zijne

Schild en speer

In de nieuwe wereld heerst vrede
ginds, verder naar het westen
eerst moet je over lijken gaan
van indianen en ongelovigen
en opnieuw beginnen

Op de oorlog volgde griep
een dodelijke uitbraak
van virale koorts, viervoudig
gehard, onzichtbaar
tot het te laat was

Na afloop vochten de vrouwen
om de hand van een held
die overleefde met zijn schild
en een speer, om hen te verdedigen
een hand waarin ze veilig zijn

In de gewapende vrede
is de strijd gestreden
de handen zijn gegeven
schild en speer zijn afgelegd
onder de bedden

Nu leef ik in vrede
in een nieuwe wereld met mijn man
die naast mij ligt, afwezig
en onrustig spant hij zijn spieren
om zijn identiteit

Het is tijd, geen kasjmier
meer, geen zijde, zachte
vachten en vanillelakens

niet mijn bloed laten koken
in een waterval met duizend
vingers koudvuur op mijn huid

maar onder zoete zoemende
lindebloesems echt kussen
achter wuivende gordijnen

samen verdwijnen
in een grenzeloos lichaam
dat niet langer bloedt

van verlangen
een kind baart
dat ruikt naar geluk

Na de oorlog mocht ik met collega's
op een reisje mee naar Denemarken
Heel de zomeravond dansten wij met Denen

en ik droomde van mijn lief

dat ik hem met daverend geweld
bevrijdde uit een cel in het politie-
bureau, ik ging er gauw met hem vandoor

naar onze bruiloft en ons eigen huisje

in Helsingör, zo mooi heb ik gedroomd
van ons gezin dat maar de helft ervan
uit zou hoeven komen om een ander

afgunstig jegens mij te laten zijn

Nu jaren later wonen wij nog steeds
ongetrouwd apart bij onze ouders
's Zondags gaan we om te kunnen blijven

hopen dat het dit jaar onze beurt is

huizen kijken in de nieuwe wijken
maar mijn dromen zijn al lang vervlogen
en ik voel me drieëntwintig jaar

verloofd met loos beloofde romantiek

Ik zag hem in het dag- en nachtcafé
we keken naar de mensen, dronken thee
en toen hij wegging, ging ik met hem mee

Hij droeg mij binnen als zijn bruid
ik deed meteen mijn kleren uit
en wilde kussend verder gaan

maar
hij keek me lief en lachend aan
zei: liefde is veel meer dan dat
we wachten, welterusten schat!

Hoezo? vroeg ik, je wilt me toch, dus stel
het dan niet uit, kom op, we doen het wel!
Geduld, ik wil het graag, ik speel geen spel
maar nu nog niet, nee, dat is veel te snel

Het had geen zin, hij kreeg zijn zin
ik trok het dek op tot mijn kin
lag heel de nacht te woelen in
mijn bed, en dat was ons begin

Het is feest, iedereen doet alsof
ik een maagd ben, mijn jurk
is wit zoals het hoort

met blauwe linten en zilver
geborduurd, precies zoals mama
hem droeg

De hoed heb ik geleend
mijn schoenen zijn nieuw en de ring
doe ik nooit meer af

ons lang en gelukkig leven
gaat officieel beginnen
nooit te groot of te klein

dat is afgesproken, getekend
in blauw en zilver, geleend en nieuw
het is feest, wie wil

de bloemen vangen?

Jij kwam, vroeg niets
rook de geuren
rijpheid om mijn lichaam

je gaf mij lieve woorden
en later een kus
ik zweefde

Kom naar beneden
wenkte jij, hier, maar
juist jouw ogen maken me licht

houden me zonder ballast
dag en nacht in de lucht
Ik zal je helpen, lach jij

en je likt de geuren
van mijn huid, kleedt me
met jouw blik, ik krijg gewicht

en je vlijt mij neer
tussen de bloemen
waarin ik mij openvouw

Vanmorgen ben jij gebleven

Je kwam met koffie
gewassen, je haren los
in de zachte lakens
weer bij mij liggen

en vroeg houd je van mij?

Ik kuste je
niet in staat verder te kijken
dan mijn liefde
in jouw ogen

zoekend

Wij samen in bed
in de zachte lakens
is genoeg
Jouw ogen

Wat zie jij in de mijne?

Het praten
kussend gestopt

jouw adem nu
zwevend in mijn bloed

het gloeien bedroeft me
wetend hoe het verder gaat



Ik sla me om jou heen
zuig je in mijn verlangen

naar alles samen doen
tot jij mij toch ontglipt

nadampend
apart maar gelukkig

zonder iets te zeggen

Een paar dagen nog
teveel nachten

weer kom ik nergens toe
doe ik mijn best niet

aan hem te denken
verstopt in bed

zo alleen lepeltje
zijn geur zoekend in het kussen

het kussen de klok van mijn hart
de vogels slapen ergens in het donker

een paar dagen nog

Op straat is het stil
er gaat iemand
klaterend naar de wc

Zo klein en zacht als jij
bij me ligt, te mooi
om wakker te maken

en te vrijen met open raam
ja wij doen het, jullie ook?
Alleen nu niet, mijn lief

moet slapen, droomde hij
maar bloedvullend van mij
dan kwam ik

heel voorzichtig over hem heen
ik voel hem in me
en houd mijn adem in

o o nog even
onmerkbaar
tot ik er ben

Schril snerpt de fluit
een snee
Geen station te zien
een sein

De pijn in mijn buik
een scheut
Mijn bloed, mijn levensbloed
een spoor

Ademen naar de wond
in en uit
Denken aan jou, aan ons
houden van

Weg de overdruk
van mijn hoop
Stoom ontsnapt naar nergens
en niets

Voor het opstaan kijk ik
hoe jij nog slaapt en bijna
niet ademt, heel voorzichtig

raak ik je aan, vouw je
in mijn handen en dan
neem ik je mee

we wekken de kinderen
ontbijten, kussen en zwaaien
kijken ze helemaal na



Met een vriendin weeg ik
ons leven met iedereen
proef wat zoet en zuur is

tussen de woorden door
hebben we elkaar altijd meer
dan een week te vertellen

de kinderen groeien
het gaat allemaal voorbij
terwijl het bij ons blijft

Wat zit ik hier toch
aangekleed om niets
te lachen in teveel kabaal

om iemand te verstaan?
nog negen, negen dagen nog
negen dagen zonder handen

om in te liggen spinnen
alleen de mijne maar
en die tellen niet

kunnen niet wat hij kan
De man tegenover mij misschien
lijkt me wel een lieve man

of de mooie jongens daar
die wel zullen weten hoe
zonder na te hoeven denken

wat ik hier maar zit
te twijfelen
met mijn kleren aan

Verkoudheid, griep: kan gebeuren
Ik lig in bed, ingepopt in mezelf
een klamme cocon
ik lijd vooral

aan verlangen, onverklaarbaar
veel vuriger wil ik jouw lichaam
voelen, een laaiende lust
van leven waar ik te ziek voor ben

Natuurlijk, mijn hoofd ligt open, bloot
is mijn keel, afgeschraapt
door niesvirussen
mijn lippen staan droog en branden

verlangend naar jou
bemin mij toch, geniet
van mijn warmte
nu ik herboren word

De dozen
de kamer met de dozen
de spullen en papieren
van vroeger mijd ik

ik kan niet tegen het stof
en anderen geef ik geen toegang
hopelijk wordt het ooit ongezien
verbrand met gepaste eerbied

Ik wil niet weten
of ik nog zou weten
hoe mijn vriendjes heetten
ik heb een man

we slapen in twee huizen
drie als ik had gewild
en dat laat ik maar zo
romantiek moet je niet overdrijven

het is zaak om door te bijten
oude fouten niet herhalen
volwassen genoeg zijn
voor een nieuw leven

Geef toe, het is waar
je bent steeds meer bij haar
             steeds meer bij haar
in jouw gedachten waar
je mij niet binnenlaat
           niet binnenlaat

alsjeblieft, praat
met mij, ik houd van jou
               ik houd van jou
dus stop met dromen nou
en beleef het echt met mij
                  het echt met mij

zet mij niet buitenspel
zeg liever nog vaarwel
               liever vaarwel
dan mij niet te zien staan
en je eigen gang te gaan
                 je gang te gaan

alles aan haar straalt
je bent in haar verdwaald
             je bent verdwaald
alsof je in de hemel bent
en de aarde niet meer kent
                mij niet meer kent

Mijn lief, je hoeft me niets te zeggen
je weet dat ik jou beter ken
dan nu, dan jij
verdragen wilt wanneer je denkt
aan haar die jou wel aardig vindt

Jouw woorden zouden niet weerleggen
dat ik dus blijkbaar minder ben
dan nu, dan zij
aan wie je alle aandacht schenkt
omdat je haar zo aardig vindt

Jouw ogen vragen haar om wat
toch beter niet te geven is
dan nu, dan mij
te maken tot herinnering
aan wie jij was, aan ónze band

Je hebt gevoelens opgevat
met meer betekenis
dan nu, dan wij
dan 's nachts het mes dat plotseling
in een droom oplicht in mijn hand

Bijna was je doorgefietst
onderweg in gedachten
maar ergens aan de rand
zag je mij toch staan

voorzichtig pakken we
de rafels van vroeger op
voelend of het zou kunnen
er een mooie strik van te knopen

ik weet niet wat jij toen wilde
misschien was het zoals je zei
of heb je toch meer verlangd?
Je kwam mij te nabij

ik weet het niet
maar dit is onhandig
met de fiets op straat en zo
hier vlakbij woon ik

heb je tijd?

Ik kom je nog een keer proeven
in het geroezemoes van de avond

aan de Abracadabar, het ruikt er
niet zoals toen, maar zoals jij

boven alles uit bloesemde
zo zingen de zinnen rond

die zich in mij vlijen
tot wij twee straks overblijven
en samen naar huis gaan

Ogen, lippen, borst en buik
tranen om stoere zelfspot
ik leg alles in de schaal

voor mijn gezelschap, een man
die jij had kunnen zijn

Maar vannacht is de vraag die overblijft
wie met wie wil

meegaan in de tover
van zijn gedachten

De vlier draagt mijn bruidsjurk
lokt me dichterbij en tilt me terug

in Zijn armen, vlijt me weer
neer op het bed, vloeit uit
over mijn schoonheid

in de strandhut bij de waterval
die ijskoud mijn handen striemde

toen ik met Hem zijwaarts
achter het geraas langs schuifelde
over een richel van overgave

waarvan het vuur onzichtbaar was
voor de stelletjes die niet durfden

Wat loop ik hier open en bloot
op straat met Zijn hoofd gewichtloos
in mijn lege handen

weeg ik Zijn billen en streel ik
de lust van Zijn zwellichaam

in mijn lege handen
in oude geuren
en witte vlier