Vertel duizend-en-een verhalen
van de toverkant, van rozen
sluiers, lampschalen, sterrenlicht

zoete thee en tapijten, mooie
lichamen op dikke kussens
en vergeet de rover

die mij ver van huis verkocht
vergeet de moordenaars
de gifbekers om de troon

de eerste die ik niet dronk
en nog geen vijftig jaar oud
de tweede onverwachte

Vertel duizend-en-een verhalen
bezing de vogels in de lusthof
slaap in harems van genot

tussen roze waterlelies, goud-
brokaat en de maan, droom, droom
droom dat het altijd zo zal blijven

Ik ben een reus met gevoelloze benen
en blikken uit de hoogte
ik zal mijn stelten niet buigen
naar de werkelijkheid

Liever lopen mijn ogen
over digitale platforms
dan op blote voeten
door de werkelijkheid

In de wolken om mijn hart
ben ik veilig, schuil ik
zichtbaar verborgen zwevend
boven de werkelijkheid

Overal ben ik thuis
ik ken de gebaande wegen
naar mijn favoriete plekken
van de werkelijkheid

Ik zou niet klein willen zijn
het overzicht verliezen
en dan zeker verdwalen
in de werkelijkheid

Geen U Nu! of I Why?
schrijven, maar meer
dan een onderwerp: waarheden
vakkundig verzamelen
snoeien en herbinden

in verhalen en romans -
een voorbeeldig verslag uitbrengen
tegen het vergeten
van de unieke veldslag of
de bijzondere mislukking

in een betoog of gedicht -
de ongeziene aspecten
en de verborgen patronen
liefdevol blootleggen en belichten
of het onbekende verkennen

Een hoog fluiten, het bonzen
in mijn keel, ik kijk
met één oog naar het monster

het raast
op me af
ik kijk
met mijn andere oog

wie het langst zijn
duim durft te drukken
op de rails, in het zicht
van de sneltrein

De machinist schrikt
maar niet Poeh, Edward Beer
wonend onder de naam Sanders

Zijn nieuwe naam vindt hij mooi
(misschien is Winnie een meisje)
en de zwaan van lang geleden
kent hij niet

Ik ben Christopher
ik houd van verhalen
en woon achter een groene deur

De machinist schrikt, en ik
ben niet mezelf, mijn duim
drukt op de rails

Het is een van de triljarden
tijdelijke toestanden
van mijn bewustzijn

waarin alles mag en kan
in de kindertijd
van het heelal

Geen jij of ik
hoe echt is dat?
Een groene deur

is ook maar kunst, gemaakt
van een stuk boom, tentoongesteld
in pop-up museum aarde

Met mannen kan ik praten, en lachen
met mijn vriendinnen
ze zijn speels, net kinderen
en jij bent alletwee
je schrijft me t+

Veel tijd heb je niet
TM dat begrijp ik wel
het is IMO ook gezonder
voor je duimen

Je ziet wel, UNK
&NBD hoe het uitpakt
HF& je hebt altijd LOL
met een tweede en een derde keus
om gelukkig te zijn, NP4U

Jij weet dat
op de een of andere manier
beter dan mijn vrienden
00 LU

Gevoelens zijn kneedbaar
rek ze uit en wring ze
in alle bochten, rol

er balletjes van, stuiter die
rond zoals doordenkers
dat doen, dan zie je ze

opspringen als cocons
in de kom van je hand
gebaart hij breed

op de kalkstenen kei -
schoepen van duimen
en lachende ogen

onder de afdakjes
van recht vooruit staande
witte wenkbrauwharen

Hij geeft me een punt
schuimgebak van Gasparini
en heeft al zijn tanden nog

Jouw foto aftastend, wie je was
is mijn fantasie, er is geen contact
met jou in dat bloemenveld bij Merano

Je keek mij vragend aan
op dat ogenblik, op deze foto
van mijn en jouw gedachten

sindsdien tijdloos
ingevroren op de rand
van een zwarte eeuwigheid

Ook mezelf aftastend
in de spiegel, zie ik wie ik lijk
te zijn en niet wie ik wil zien

Het zijn onherroepelijke facetten
mijn waarheid en mijn leugens
in sporen van mijn bestaan

Jij hoort niet bij ons
wij zijn beter

Ik moet kiezen
tussen wel of niet meedoen
of schone handen

Wij leren wij
zijn beter
en dat laten we weten

Duivelse domheid danst
door de straten - iedereen
die niet is zoals wij

Hier heb je een dikke letter
van chocola, het teken
van jouw naam, dit ben je

Neem en eet, word volwassen
verlos jezelf
van afhankelijkheid

Spreek
mijn taal

Niet helder doorlicht
geen woorden gewaagd
aan zuiver water maar

beschrijfschilderingen
gezongen liefdeslijnen
misttalige waarheid

wijs als ongeschreven
wetten wilde ik, dacht ik
     Ik was negentien

     en wist niet hoe
     maar ik zou
     schrijven en zingen

     van lichamen en loden lucht-
     kastelen van gewonde kinderen
     met harnassen om hun open zenuwen

     zielsplinters overal en harten
     die lijden tot ze breken
     op de valavond van hun lied

Ik weet niet wat waar is
ik zie verbanden en twijfel
aan mijn hoofddienaar

want hij doet dat dwangmatig
Altijd verbindt hij herinneringen
tussen al hun kronkels door

Dus wil ik steeds vaker
dat hij het overdoet
Maar het kost hem steeds meer

fantasie om te begrijpen
wat er gebeurt en samen-
gevat toch niet houdbaar is

omdat het lukraak
van alle kriskraskanten komt
in mij verdwaalt en uiteenvalt

Mijn handlanger schrijft op
wat de winden van de tijd willen
bewaren, in mij geblazen, uit mij
getrokken en gekneed

tot gewone woorden, korte
preken in bevatbare brokken
en steeds een streepje erbij
op de kerfstok van de mens

Al die wereldwijsheid
in wolken kortzicht tussen
oogkleppen en dichte deuren
tegen de angst tekort te komen

en zoveel emoties erbij
om verleden, heden en toekomst
om nog maar te zwijgen van de
verwijten en verontschuldigingen

In vegen plakt de aarde
aan mijn vreemde handen
Ik zie het en rust uit

Voor tranen heb ik geen tijd
maar ze vallen toch
en mijn hart valt mee

Mijn broer ligt in het laken
achter mij, maar hoe
kan een lijk mijn broer zijn?

Ik moet sterk zijn en geloven
dat hij de zoete druiven eet
die zijn moordenaars opeisen

Zand in mijn haren, mijn wang
rust op jou, je bent er nog
Ik hoor jouw stem zacht

mama troosten en de feiten
herhalen, ach Jalal, je schittert
voor altijd in mij

Waarom oude taal gebruiken
als nieuwe korter en krachtiger
in hoofden en harten slaat?

Brieven zijn uit de tijd, lang, langzaam
en zo privé verpakken ze de werkelijkheid
in mooie woorden verbeelding

De feiten zijn al moeilijk genoeg
om te begrijpen, beperk je maar
tot het nieuws van je keuze

Daarom ontbloten we de kern
snijden we de nuances weg
en spreken we in gewone taal

volks diets Duits dutch, want
zo zijn gewone mensen
wereldwijzer geworden

Gedichten zijn geen tekst-
maar levensverwerking

in uitgedachte gevoelens
en pijn

woordenschatten
van onze Talenmoeder

doorgegeven
om te leren

hoe we leven en sterven
in de open inrichting

voor sprekende dieren
die onze wereld is, en de taal

ging van horen naar lezen
ging van oren naar ogen

ging van letter- naar beeld-
pixels, tekens aan de wand

op muurvullende schermen
waar ooit boeken stonden
te wachten op schoonmaak

Met jou weet ik het niet
Is het wel de moeite
     om een hemd aan te doen
     als jij knielt, het opschort
          en naast je in zachte plooien
          welbehagen te glanzen legt?

Met mij weet ik het niet
Ik knijp mijn ogen dicht
     mijn handen sturen je
     waar ik mezelf wil voelen
          en waar je was liet jouw tong
          sintels achter op mijn huid

Met onze liefde weet ik het niet
Hormonen sturen ons
     met oogkleppen tegen de angst
     de levensloop door
          als een slaaf van ons lichaam
          dat met elke cel wil genieten

Met mijn gedachten weet ik het niet
Ze kunnen alleen maar volgen
     wat ik ervaar in het geloof
     dat ik verstandige besluiten zal nemen
          me nergens druk om zal maken
          en te laten komen dat ik kom
               want dan denk ik niet

Vrolijk spelen we onze toekomst
we kiezen uit de verkleedkist

de tule Keizerin
de kolder Ridder met bril
de zwarte mantel Rechter
lezend in het dikste boek
en voor mij de sterren-
jurk met de punthoed

 : : : : :Vandaag wil ik Fee zijn
 : : : : :en met liefde toveren

Over onze mannen leggen we kaarten
Orde, orde in de zaal alstublieft
dit is serieus, de Rechter doet uitspraak
en de Ridder laat de zwakke plekken zien
in onze burchten, de gaten
in het gazen gewaad van onze liefde

 : : : : :te dichten met een betovering
 : : : : :die ons lichaam en onze ziel beschermt

We zullen elkaar bestoken
tot we veilig zijn

Niet altijd
kun je eerlijk zijn en anderen
hun voornemens en idealen nadragen

Niet steeds
kun je je gelijk halen, hen apart nemen
en dom noemen als ze inconsequent zijn

Je zou er een dagtaak aan hebben
niet van kunnen slapen en ziek worden
Het is trouwens al moeilijk genoeg

om jezelf het goede voorbeeld te geven
en je keuzes niet op te rekken
met uitvluchten die je beperken

te kiezen
waarvoor je wilde kiezen
toen je jong was

en van je afbeet
tegen volwassenen
zoals jij nu

Hier gaat het om
het veld, de vloer
duidelijk te zien
in de tussentijd

zonder publiek
de pauzes tussen
oefening en schoonmaak
na het spel

wanneer stadion en theater
leeg in het licht liggen
In de motregen
sneeuwt stof

Na de show niets
dan de ijdelheid
van het spel
en je eigen gedachten

niets dan veld en vloer
de gepolijste werkelijkheid
waarin we ons leven acteren
– in motregen en stofsneeuw

Met Nana naar de grote stad
het vertaalmondje in ons oor
Mignoter et manger, pipi, caca

dodo, we verstaan alles
dat toeristen hier komen doen
Hartstikke gemakkelijk hè?

zucht ze voldaan likkend
aan een regenboogijsje
Vermoeiend ongemakkelijk

denk ik, al die mensen
daar hoor ik niet bij
Oma vind jij ook niet:

grote mensen zijn eigenlijk best
wel allemaal hetzelfde
als je ze hoort praten

want ze weten alles
al en ik nog niet en
dat vind ik veel leuker

Als er een hemel is
waar zielen vertoeven na de dood

in of ver van hun lichaam
kan dat alleen maar de poëzie zijn
de ontmoetingsplaats

van levende en oude zielen
wier pijn niet meer hier
en nu bestaat, alleen

als evenbeeldig lot
als begrijpende engel
van de liefde

om te leven, te proberen
     de gulden middenweg
     van volgen en leiden te gaan

alle zintuigen te voeden
     met het wonder
     van moeder aarde

omarmd
door de gedichtenhemel

Na anderen zie ik mezelf
sterven tussen deze muren
door de dag dwarrelen

als een vlinder, te teer
om te kunnen genieten
van wat het leven biedt

Mijn vleugels heb ik nog
In de fellere kleuren
van midazolam en morfine

die de wereld vertekenen
en geweest en onmogelijk
laten vervloeien

in hemel en angst
voor pijn die ik niet voel
tot ik wakker schrik

van de noodkreten
van mijn kapotte lichaam
dat om verlossing roept

Als ik mooi formuleer
zeg ik altijd wel iets
dat bekend of waar is
maar liever ben ik precies
met weinig
woorden, gewone woorden

die in het theater
van de snijzaal
uit mijn ervaringen
een waarheid losmaken
iets dat hetzelfde betekent
in andere talen en opzichten

zo algemeen menselijk
dat iedereen erin ingewijd
kan zijn door zijn lichaam
dat van nature niet liegt
maar dat we liever de baas zijn
dan ernaar te luisteren

Stenen zijn onsterfelijk
de gedroomde nieuwe lichamen
van de geest

van de overledenen
op hun graf, de botten
van de grote moeder

Werp ze met een bedekt hoofd
over je schouder, dan springen
er achter je kinderen op

die weten dat ze eenzaam zijn
Ze willen samenwerken
en doen elkaar na

Hun klanken worden taal
die hun bewustzijn verruimt
hun toezicht op de communicatie

de afweging van belangen
en van te bereiken doelen -
het begrijpen wat er gaande is

Ik preek niet, ik ga mijn eigen weg
Niet echt, want waar ik ga is al een weg
Ik preek niet, ik heb gemengde gevoelens
over wat ik weet. Ik ben niet bijziend

Ik preek niet, ik werp ankers uit, duizenden
boeien overal in zee voor wie rusten wil
in vertrouwde woorden
en samen mens wil zijn

Blij, dan samen gelukkig
Verdrietig, dan samen verdrietig
Moe, dan samen sterk
Alleen, dan niet alleen

Ik kom voorbij, een passant
die het passeren uitstelt
om stil te staan
en te lezen

Ik hoor klanken, ik zie mensen
een bekende wereld, een verhaal
waarin ik iets van mezelf herken
als op een foto

Nieuwsgierig zoek ik
de dichteres, ze zetelt
in haar verzen, glurend
duw ik die opzij

Wie zou ze zijn zonder?
Een hart, een orakel
dat mijn blik verlengt
en op andere levens werpt?

Papa, jij weet waar het pijn doet
ook al was je er niet bij
Jij vraagt altijd precies

naar iets belangrijks dat
anderen niet hebben gemist
in mijn verhaal, een terzijde

van het pad, een diepte
waar ik omheen vertelde
gevoelens die ik mijd

omdat ze jeuken in mijn hoofd
en littekens die ik bedekt houd
Jij begrijpt het allemaal

al voor ik het je vertel
en jij zegt de woorden
die me omarmen

en overstuur maken
van verdriet, in de war
van dit geluk

De inzichten in mijn aantekenboekje
zijn raadsels geworden, ik herinner me
de mistige gedachte van vandaag

al eens eerder gehad te hebben
maar helderder, een openbaring
die ik meteen opgeschreven heb

en om haar opnieuw te vangen
ben ik al uren aan het wandelen
snuffelend naar een spoor

loop ik langs de nissenhut
van Het Noorderlicht door de tijd
de lucht wordt weer oranje, de zee groen

vliegen houd ik buiten, ik filter
de gedachten van de wereld
en sta van tijd tot tijd stil

om me ervan te vergewissen
dat ik wakker ben, paraat -
mijn hand op pen en papier

Nu het winter wordt
en de bomen niet vol
in het blad hebben gestaan
huiver ik om wat er komt

om de huiverende mensen
in een winter van misschien
wel veertig jaar, als een eindtijd
van de woekerende groei

en ook om de winterkou
in onze harten omdat ons leven
steeds meer levens kost
en steeds meer verdriet

Als we er niets aan doen
zullen onze tranen bevriezen
tot een korst om de aarde
en komt er een lente

zonder ons

Het is leeg op de Grote Markt
De gids vertelt over vroeger
Zijn woorden waaien over

Vogels boven de daken
witte wolken, het duurt lang
voor we iets gaan drinken

In het café steken we
in elkaars taal over
naar de straten waar we wonen

en alles anders hetzelfde is

We zingen mee met de liedjes
van onze tienerjaren en toosten
op de wereld die de onze wordt

Ik rek de tijd, wil de gids
niet loslaten, hem meenemen
en rondleiden in mijn eigen stad

hem laten kijken met mijn ogen
nadat ik heb gezien wat hij zag
nog zonder te weten wat hij dacht

Waar zijn de dichters
die zich wijden aan muziek
aan de liedjes die te goed zijn
voor de tekst bij de melodie
zodat niets afbreuk doet
aan de klank van de gevoelens?

Liedjes zonder simpele wensen
Liedjes zonder grootspraak
En geen gemeenplaatsen op rijm

Alleen tederheid en blijdschap
bij mijn boosheid en angst
mijn weemoed en verlangen
mijn verdriet, de liefde
en de verwondering
om alles

Anders is een titel genoeg
al moeilijk genoeg
voor een lied zonder woorden

Nieuwe school, het gaat
gewoon, niet allemaal
vanzelf, hoe pak ik het aan
en zal het gaan lukken?

Is er iemand die dat weet
die me kan bemoedigen
die in mij kan kijken en
ziet dat het goed komt?

Ik wil dit, dus blijkbaar
weet ik dat dit mijn weg is
Ik moet mezelf vertrouwen

wanneer het moeilijk is
en af en toe durven doen
wat klasgenoten niet doen

Ik ken mijn muze
ze is geen vrouw

die alleen maar beschikbaar
dient te zijn voor de fantasie
die ik op haar projecteer

Ze is actief, ze schept
wat ik tot stand breng
ze meet honderduit

mijn bedoelingen uit
O, kon ik maar iets
bedenken

om haar dichterbij te laten
komen, aanraakbaar
zonder dat ze versteent

tot een dode sfinx
dode aarde

Jij vraagt wie ik ben, je zoekt
de kleur van mijn ogen
wat ik onder de leden heb
de staat van mijn verleden

Bij gebrek aan feiten speur je
naar sporen, wijzende woorden
plaatsen van belang, liefst levende
mensen die stukjes leggen

aan mijn portret, want ik ben
gecamoufleerd door naamgenoten
Je wilt niet posten voor mijn deur
niet proberen of ik het ben

die op school de verhalen leerde
van het joodse volk en God op aarde
die dode talen leerde, en kritiek
(onderscheid kunnen maken)

die over het glinsterend pantser las
het rood paleis, zand voor de kust
en dwaze bijen - alles hemels
en vergeefs, versnipperde verhalen

omdat het anders fictie wordt
Vrijheid, gelijkheid en broederschap
altijd in de steigers, geknot en afgeschot
Lees maar, er staat wie wij zijn, wie ik ben

Ik denk aan denkers
die van de oude verhalen
en de nieuwe praatjes
andere kanten beschrijven

die als nieuw observeren
wat er is en iets anders
opmerken dan gangbaar is en
dat in de werkelijkheid leggen

Precies dat reageren
op wat er al is
is oorspronkelijkheid
of de illusie ervan

In een eerdere tijd
zou ik zo'n denker zijn geweest
maar nu heeft dat geen nut
in het gemakkelijke leven

van gegoede burgers, geen nut
voor verschoppelingen, geen nut
voor buitenstaanders, geen nut
voor mijn erfgenamen