Onder glanzende druppels
ziet de vensterbank zwart
van schimmels, stuifmeel
en vliesjes eten ze, geplakt
op een bed van honing-
dauw uit de lindebomen

Ik zit vast in verdriet
niet wetend waarom
   Laat je lippen kleuren
   blijf niet langer treuren
   maar verlicht je dag
   met gewoon een lach
zingt zijn warme stem
in mijn verdriet

zonder te weten waarom
er in mijn hart tranen
vol weemoed glanzen
van kleurloos verlangen
uit de lage wolkenhemel
die zwijgend huilt