Ik krijg een hand, eindelijk
ben ik van de wachtlijst af
en mijn eigen wachtkamer uit -
bij iemand die net als mama
naar mij luistert

om me houvast te gaan geven
wat mij helpt, wat er kan
werken bij mij, iemand die
van tijd tot tijd Actie! en Stop!
mag roepen, zodat ik uit de baan
van de vicieuze cirkel raak

die ik beter ken dan mij
lief is, en ook
al moet ik mijn lichaam
met zijn ongemakken
in beweging brengen
met te weinig energie

toch wil ik erop vertrouwen
dat ik het kan, zelf kan
en zal moeten doen, en
dat ik een plaats zal vinden
waar ik niet aan de kant sta