Zijn er gedichten te herschrijven
over de kraterrand van toestanden
rondom zwarte gaten

en het pulseren van de oerknal
nu Verlinde zijn uitleg geeft
over de oude esoterische kennis

dat yang alleen bestaat
als binnenachterkant van yin en
geen zelfstandig fenomeen is

maar een meetbare illusie
van massa, gevormd
door informatie die compleet wil

blijven zoals ze is
die nog voor geen kwantum veranderen wil
niet omdat er dan iets verloren zou gaan

maar omdat er dan iets van plaats verandert
dat ze bij zich wil houden met al haar gewicht
dat ze terugtrekt met al haar zwaarte-

kracht, want voortdurend door elkaar
vloeiend zou ze vormeloos zijn
zonder tijdelijke stabiliteit

zelfs zonder tijd, alleen maar een
ruimtelijk niets, een
altijd, een
duur

Are there poems to rewrite
about the crater edge of states
around black holes

and the pulsation of the big bang
now that Verlinde has given
his explanation of the old
esoteric knowledge

that yang only exists
as inner backside of yin, not being
an autonomous phenomenon

but a measurable illusion
of mass, shaped
by information
that wants to remain

complete as it is
not even for a quantum willing to change
not because something would be lost

but because something would change
its place, something the information wants
to keep with all its weight
pulling it back with all its gravity

for continually flowing and mixing
it would be amorphous
without temporary stability

even without time, only a
spatial nothing, an
ever, a
duration

Gibt es Gedichte neu zu schreiben
über den Kraterrand von Zuständen
um Schwarze Löcher

und die Pulsation des Urknalls
jetzt, wo Verlinde seine Erklärung
des alten esoterischen Wissens gibt

dass Yang nur als innere
Rückseite von Yin existiert und
kein eigenständiges Phänomen ist

sondern eine messbare Illusion
von Masse, geformt
durch Information, die so vollständig

bleiben will, wie sie ist
die sich noch für kein Quant ändern will
nicht, weil dann etwas verloren gehen würde

sondern weil dann etwas seinen Platz verändert
das sie mit all ihrem Gewicht bei sich halten will
das sie zurückzieht mit all ihrer Schwerkraft

denn ständig durcheinander-
fließend wäre sie formlos, ohne
zeitweilige Stabilität

sogar ohne Zeit, nur ein
räumliches Nichts, ein
Immer, eine
Dauer