Zywa
Het Kantelkind (De herfst begint)
Het waait nauwelijks, toch
dwarrelen er al bladeren
voor mijn voeten, en zo
vergaat het me vaak
Wat ik niet vasthoud, waait weg
en kan zomaar in stukken vallen
dus spring ik met lange armen
heen en weer als een jongleur
Zal ik alles maar laten
gebeuren en toekijken
met prikkeldraad
om mijn gedachten?
Zonder einde
aan veranderingen en verval
balanceer ik op kantelpunten
in het gulden midden
|
|
|
Zywa
The Tumble Child (Early autumn)
The wind is weak, yet
there are leaves swirling
before my feet, often
it goes that way for me
What I don't hold, is blowing
away and could fall into pieces
so I jump back and forth
with long arms like a juggler
Should I let everything
happen and just watch
with barbed wire
around my thoughts?
Changes and decay
never coming to an end
I balance on tipping points
in the golden mean
| |
|
Zywa
Das Stehkind (Der Herbst beginnt)
Es gibt kaum Wind, trotzdem
wirbeln schon Blätter
für meine Füße, und so
geht es mir oft
Was ich nicht festhalte, weht weg
und kann einfach in Stücke fallen
also springe ich mit langen Armen
wie ein Jongleur hin und her
Werde ich alles passieren
lassen und zuschauen
mit Stacheldraht
um meine Gedanken?
Ohne Ende
der Veränderungen und der Verfall
balanciere ich auf Kipppunkten
in der goldene Mitte
|