Der Nebel muss sich so langsam
gehoben haben, dass, als
ich die Landschaft sah
als ich merkte

dass es da war, ich es unbewusst
schon gesehen haben muss
genau wie als

ich gelangweilt die vorbei-
gehenden Leute beobachtete
und dachte, sie sahen mich genauso
beiläufig, ein Mädchen

mit baumelnden Beinen
einfach ein Mädchen
das sie nicht kennen

und dass ich das war
Das war plötzlich klar
eine Erkenntnis, aufgetaucht
aus dem Nebel des Kindseins

Auch ich sah mich
da sitzen, in dem herrlichen
Gefühl, dass ich ich war

De mist moet zo langzaam
opgetrokken zijn, dat toen
ik het landschap zag
toen het tot mij doordrong

dat het er was, ik het onbewust
al gezien moet hebben
net zoals toen

ik verveeld zat te kijken
naar de passerende mensen
en dacht dat ze net zo terloops
mij zagen, een meisje

met bungelende benen
zomaar een meisje
dat ze niet kennen

en dat ik dat was
Dat was ineens helder
een besef, opgedoemd
uit de mist van kind zijn

Ook ik zag mezelf
daar zitten in het heerlijke
gevoel dat ik mezelf was

The fog must have cleared
so slowly, that when
I saw the landscape
when I realised it

was there, I already must
have seen it unconsciously
just like when

I was bored, watching
the passing people
and thinking they also saw me
in passing, a girl

with dangling legs
just a girl
they do not know

and that I was her
This was suddenly clear
an awareness, loomed up
out of the mist of being a child

I too saw myself
sitting there in the wonderful
feeling that I was myself