Zum Gutmachen war da eine gute Fee

Sie gab mir ihren Schleiermantel als Bett
als ein Zelt, eine Wirklichkeit
des Unsichtbar-Seins oder
Unsichtbar-Machens, des

Vergessens falscher Küsse
für die Lippen von heute
des immer neuen Tages
des Negierens dessen, was wehtut

des Niemals, Niemals Aufgebens
des Ausspuckens des Treibsands
des Lernens, dass ich mit mir trage
was ich zurückgelassen habe

Dieser kleine Lappen ist noch übrig
vom Schleier, oft zerrissen
um die Hälfte von dem, was ich hatte
jedem zu geben, den ich traf

Om het goed te maken
was er een goede fee

Ze gaf mij haar sluiermantel tot bed
als een tent, een werkelijkheid
van onzichtbaar zijn of
onzichtbaar maken, van

verkeerde kussen vergeten
voor de lippen van vandaag
van steeds een nieuwe dag
van negeren wat pijn doet

van nooit, nooit opgeven
van het drijfzand uitspugen
van leren dat ik bij me draag
wat ik achterliet

Dit lapje is er nog over
van de sluier, vaak gescheurd
om de helft van wat ik had
te geven aan wie ik tegenkwam

To make it up there was a good fairy

She gave me her veil-cloak as a bed
as a tent, a reality
of being invisible or
making invisible, of

forgetting false kisses
for today's lips
of ever a new day
of ignoring what hurts

of never, never giving up
of spitting out the quicksand
of learning that I carry with me
what I left behind

This little piece is left
of the veil, often torn
to give half of what I had
to whom I came across