Zywa
Foghorn
People don't see me
they do not touch me, but
their dodging bawls at me:
Do you think we are pathetic?
Without expensive clothes
handmade shoes
arms full of beautiful friends
and the favours of a VIP?
Without keys to a villa
the brilliance of grand plans
and favours to hand out
Don't you call that life?
Shivering, I smile
at the boy in the Annex
who serves tea and looks back to see
if I happen to take notice of him
He reminds me
of something and somewhere
of my emptiness
and you
| |
|
Zywa
Aanbouw
De mensen zien me niet
ze raken me niet, maar
hun ontwijken schreeuwt me toe:
Vind je ons soms zielig?
Zonder dure kleren
handgemaakte schoenen
armen vol mooie vrienden
en de gunsten van een vip
Zonder sleutels van een villa
de glans van grootse plannen
en gunsten om uit te delen
Noem je dat geen leven?
Rillend lach ik
naar de jongen in de Annex
die thee brengt en omkijkt
of ik toevallig op hem let
Hij doet me denken
aan iets en ergens
aan mijn leegte
en jou
| |
|
Zywa
Anbau
Die Leute sehen mich nicht
sie berühren mich nicht, aber
ihr Ausweichen schreit mich an:
Findest du uns wohl erbärmlich?
Ohne teure Kleider
handgefertigte Schuhe
Arme voller schöner Freunde
und die Gefälligkeiten eines VIPs?
Ohne Schlüssel zu einer Villa
den Glanz großartiger Pläne
und Gefälligkeiten zu verteilen
Nennst du das nicht Leben?
Zitternd lächele ich
den Jungen im Annex an
der Tee bringt und sich umsieht
ob ich ihn zufällig beobachte
Er erinnert mich
an etwas und irgendwo
an meine Leere
und dich
|