Zywa
Do not count
A sphinx in the desert grabs my feet
What is small, soft and weak
but stronger than the hardest marble?
Do not count on what you have learned
do not count on what you are thinking now
do not count on what you will know later
but surrender to the answer
or burn alive in the sun!
The standing heat and my resistance
against this exam dehydrate me
I lick the salt from my lips
fold my hands above my head
until they sting and get exhausted
my sweat evaporates
my skin is bursting
sand fills the slits
I dream of drops
that seal me
one by one, slowly
making their way deep
into my fibres, and the sphinx nods
She releases me
Here's a roof
here's a well
take a rest and move on
| |
|
Zywa
Reken niet
In de woestijn pakt een sfinx
mijn voeten vast
Wat is klein, zacht en zwak
maar sterker dan het hardste marmer?
Reken niet op wat je hebt geleerd
reken niet op wat je nu denkt
reken niet op wat je later zult weten
maar geef je over aan het antwoord
of verbrand levend in de zon!
De staande hitte en mijn verzet
tegen dit examen drogen me uit
ik lik het zout van mijn lippen
vouw mijn handen boven mijn hoofd
tot ze steken en niet meer kunnen
mijn zweet verdampt
mijn huid barst
zand vult de spleten
ik droom van druppels
die me dichten
een voor een, langzaam
zich een weg banend tot diep
in mijn vezels, en de sfinx knikt
Ze laat me los
Hier is een dak
hier is een put
rust uit en ga verder
| |
|
Zywa
Rechne nicht
In der Wüste greift eine Sphinx
meine Füße fest
Was ist klein, weich und schwach
aber stärker als der härteste Marmor?
Rechne nicht mit dem, was du gelernt hast
rechne nicht mit dem, was du gerade denkst
rechne nicht mit dem, was du später wissen wirst
aber gib dich der Antwort hin
oder verbrenne lebendig in der Sonne!
Die stehende Hitze und mein Widerstand
gegen diese Prüfung trocknen mich aus
ich lecke mir das Salz von den Lippen
falte die Hände über dem Kopf
bis sie stechen und nicht mehr können
mein Schweiß verdunstet
meine Haut berstet
Sand füllt die Spalten
ich träume von Tropfen
die mich abdichten
einer nach dem anderen, langsam
hineindringend bis tief
in meine Fasern, und die Sphinx nickt
Sie lässt mich los
Hier ist ein Dach
hier ist ein Brunnen
ruhe aus und geh weiter
|