Zywa Do not count

A sphinx in the desert grabs my feet

     What is small, soft and weak
     but stronger than the hardest marble?

     Do not count on what you have learned
     do not count on what you are thinking now
     do not count on what you will know later

     but surrender to the answer
     or burn alive in the sun!


The standing heat and my resistance
against this exam dehydrate me

I lick the salt from my lips
fold my hands above my head
until they sting and get exhausted

my sweat evaporates
my skin is bursting
sand fills the slits

I dream of drops
that seal me
one by one, slowly

making their way deep
into my fibres, and the sphinx nods
She releases me

     Here's a roof
     here's a well
     take a rest and move on


Zywa Reken niet

In de woestijn pakt een sfinx
mijn voeten vast

     Wat is klein, zacht en zwak
     maar sterker dan het hardste marmer?

     Reken niet op wat je hebt geleerd
     reken niet op wat je nu denkt
     reken niet op wat je later zult weten

     maar geef je over aan het antwoord
     of verbrand levend in de zon!


De staande hitte en mijn verzet
tegen dit examen drogen me uit

ik lik het zout van mijn lippen
vouw mijn handen boven mijn hoofd
tot ze steken en niet meer kunnen

mijn zweet verdampt
mijn huid barst
zand vult de spleten

ik droom van druppels
die me dichten
een voor een, langzaam

zich een weg banend tot diep
in mijn vezels, en de sfinx knikt
Ze laat me los

     Hier is een dak
     hier is een put
     rust uit en ga verder


Zywa Rechne nicht

In der Wüste greift eine Sphinx
meine Füße fest

     Was ist klein, weich und schwach
     aber stärker als der härteste Marmor?

     Rechne nicht mit dem, was du gelernt hast
     rechne nicht mit dem, was du gerade denkst
     rechne nicht mit dem, was du später wissen wirst

     aber gib dich der Antwort hin
     oder verbrenne lebendig in der Sonne!


Die stehende Hitze und mein Widerstand
gegen diese Prüfung trocknen mich aus

ich lecke mir das Salz von den Lippen
falte die Hände über dem Kopf
bis sie stechen und nicht mehr können

mein Schweiß verdunstet
meine Haut berstet
Sand füllt die Spalten

ich träume von Tropfen
die mich abdichten
einer nach dem anderen, langsam

hineindringend bis tief
in meine Fasern, und die Sphinx nickt
Sie lässt mich los

     Hier ist ein Dach
     hier ist ein Brunnen
     ruhe aus und geh weiter

Poem 2052
Amsterdam, 2019-01-25
Collection: I am
Keyword: Letting go 
Zywa
HomeBack to: All by date
Attention is like sunshineMention © Zywa when using texts,
drawings, designs, paintings and photos
Search word:  CTRL-F