Is thinking ahead

     a Pleasure Dome
     in which you know that
     he will take a shower and then
     you know by the smell of his musk
     what awaits you?

          the art of stumbling in such a way
          that a competitor comes to your aid
          and moving along with your apparent fall
          is crushed by an inconspicuous push
          after which you whine
          about his undeserved end?

               depleting the earth
               by colonizing mineral
               resources and that everyone
               puts together a survival kit
               for all conceivable disasters?

                    the Dark Palace of the question
                    of how you want to die, not now
                    but later with you or rather
                    alone with a black pill
                    against unbearable suffering
                    or a hopeless existence?

Or is it too tiring?

Is vooruitdenken

     een Paleis van Plezier
     waarin je weet dat
     hij zal gaan douchen en je
     daarna aan zijn muskus ruikt
     wat je te wachten staat?

          de kunst om zo te struikelen dat
          een concurrent je komt helpen en
          meegaand in jouw schijnbare val
          door een onopvallende duw te
          pletter slaat, waarna je jammert
          om zijn onverdiende einde?

               de aarde uitputten
               door bodemschatten
               te koloniseren en dat iedereen
               een noodpakket samenstelt
               voor alle denkbare rampen?

                    het Donkere Paleis van de vraag
                    hoe je wilt sterven, nu nog niet
                    maar later met jou of toch liever
                    alleen met een zwarte pil
                    tegen ondraaglijk lijden
                    of een uitzichtloos bestaan?

Of is het te vermoeiend?

Ist vorausdenken

     eine Kuppel des Genusses
     in der du weißt, dass
     er duschen geht und danach
     am Duft seines Moschus
     was dich erwartet?

          die Kunst, so zu stolpern, dass dich
          ein Konkurrent zu Hilfe kommt, sich
          mit deinem scheinbaren Fall mitbewegt
          durch einen unauffälligen Stoß abstürzt
          und du darauf jammerst
          über sein unverdientes Ende?

               die Erde auszubeuten
               durch die Kolonisierung
               der Bodenschätze und dass jeder
               für alle denkbaren Katastrophen ein
               Überlebenspäckchen zusammenstellt?

                    das Dunklen Palast der Frage
                    wie du sterben willst, nicht jetzt
                    sondern später mit dir oder lieber
                    allein mit einer schwarzen Pille
                    gegen unerträgliches Leiden
                    oder ein aussichtsloses Dasein?

Oder ist es zu anstrengend?