She lives at the end
of the golden-yellow lane
which lights up on the other side
My comrade has often
stopped me, did not let me
sink into my longing
did not let my feet shuffle and rustle
through the autumn leaves
to go to her
to the little smile around her lips
in the pearling air, smelling
of incipient decay
thinking of her soft skin
her warmth receiving me
Now I go
I do not want to stay here
anymore, not to be without her
anymore; I straighten my back
and rise from the trench
She lives over there
at the end
Zywa
Aan het eind van de laan
Ze woont aan het eind
van de goudgele laan
die oplicht aan de overkant
Mijn kameraad heeft me vaak
tegengehouden, liet me niet
wegzinken in mijn verlangen
liet mijn voeten niet schuifelend
ritselen door de herfstbladeren
om naar haar toe te gaan
naar het lachje om haar lippen
in de parelende lucht, geurend
naar beginnende verrotting
denkend aan haar zachte huid
haar warmte die mij ontvangt
Nu ga ik
Ik wil niet meer
hier blijven, niet meer
zonder haar; ik recht mijn rug
en sta op uit de loopgraaf
Daarginds woont ze
aan het eind
Zywa
Am Ende der Allee
Sie wohnt am Ende
der goldgelben Allee
die auf der anderen Seite leuchtet
Mein Kamerad hat mich oft
aufgehalten, mich nicht in meiner
Sehnsucht versinken lassen
meine Füße nicht durch das Herbstlaub
schlurfen und rascheln lassen
um zu ihr zu gehen
zu dem Lächeln um ihre Lippen
in der perlenden Luft
die nach beginnendem Verfall riecht
in Gedanken an ihre weiche Haut
ihre Wärme, die mich empfängt
Jetzt gehe ich
Ich will nicht länger
hierbleiben, nicht länger
ohne sie; ich richte mich auf
aus dem Schützengraben
Dort drüben wohnt sie
am Ende
Poem 6039 Amsterdam, 2026-06-07 Reunion in the lane (Heinrich Böll) - 1948 Story "Wiedersehen in der Allee" (collection "Heinrich Böll, 1947 bis 1951" [1950] ) Collection: Silent walk Keywords: Depression (despair), Death: salvation Tribute to: Böll, Heinrich