Ik schrik wakker van de warmte
alsof je zwaar op mij lag

Ik geef geen kik en sla slaperig
het dekbed weg. Je bent er niet

De deur is op slot
het is stil in huis

Ik denk aan Missy in de andere kamer
zie haar ogen oplichten in de mand

gespitst op het geringste geluid
dat ik maak, een zucht

het omdraaien van mijn kussen
de gedachte aan een streling

Misschien is verliefdheid genoeg
zorg en gezelschap kan ik organiseren

Ik moet niet alles willen
en toch ook wel, mijzelf

wil ik alles geven, zoveel
als mogelijk is

Ik zie het wel
in het isolatieglas

mensen dragen zichzelf
op hun rug

hun hemden zitten strakker
dan hun huid

kalkoenkerels steken hun waaier
trotser dan heer pauw

     met gebonden handen
     paraderen ze in de lucht

     van hun droogwindige darm-
     bacteriën en ze laten daklozen leven

     van de natte muntjes
     uit de oude liefdesbron

en ik zie mezelf
meedoen om te houden wat ik heb

mijn dierbare zelf op mijn rug
want ik houd van mijn lief

bedrog

Van binnenuit onthaard
geopend en gesloten rondom
mijn navel, de kern
van de schoonheid van het lichaam
en de parel in mijn litteken

Koester mij, koester mij
laat mij voelen en voelen
dat jij er bent, jij er bent

Het is niet mijn huid die ik week
in bad, het zijn mijn spieren
en mijn ziel, warm en soepel
moeten ze zijn om mijzelf
mijzelf overeind te houden

Koester mij, koester mij
laat mij voelen en voelen
dat jij er bent, jij er bent

Hoeveel innerlijke, hoeveel
inwendige strijd zal ik nog
voeren, hoeveel schade
verduren voor ik niet meer kan
niet meer wil, niet meer zal?

Koester mij, koester mij
laat mij voelen en voelen
dat jij er bent, jij er bent

Als ik iets wil weten roep ik

iemand van het uitlegvolk
Onbekenden zijn mijn tolk
en mijn gids in het web

Wees mijn broer, mijn zus
geef mij een echte kus
We are family, we zijn dezelfde

pluimage, we vliegen samen
over het net dat ons bindt
aan wat we weten

: onze gouden regel
Hand In Hand Vertrouwen
in jezelf en in wat je doet

Omstandigheden, moeilijkheden, hoe
jij doet de laatste tijd, zo
ken ik mijzelf niet

al zie ik beter wie ik ben
en jij, wij
en hoe de dingen gaan

Ongevraagd moet ik
er maar weer
het beste van maken

Wat anders?
Twee, drie dingen
nu je het vraagt

Als het kan
En daar dan het beste van
maken, samen

Onwetend voelde ik me zeker
maar nu haar later vroeger is
dan we dachten toen we tekenden
komt het ineens

aan op elke gewone dag
op wat mij tegenhoudt
lief voor haar te zijn

de liefde van mijn Ja
ik wil

Ik aarzel om dat te herhalen
Haar toestand, onze problemen
moet ik wetend vergeten
om gewone dagen

te kunnen leven, verliefd
op de veelbelovende onzekerheden
in de handen van de spring-in-'t-veld

van mijn Ja
ik wil

Zolang de verf nat is
schrijft mijn vinger
bont overvloeiend
mijn dagboek

Onuitgesproken vragen
tint na tint en krul in krul
op het topje van mijn vinger
gedoopt, laag op laag

een toverbal van herinneringen
die ik langzaam aflik, elke keer
dat ik hun smaken wil proeven
en mijn leven herlees

Mijn dagboek is te eerlijk
om te bewaren, wat heb ik eraan

om me ongelukkig te lezen
en me suf te piekeren
over bedekte termen, turend

wat er nog te zien valt
door het matglas, schimmen
die ik overtrek met klare lijnen

van later. Het lijkt al gauw
echt, een paar strepen zijn genoeg
voor een sneeuwlandschap

dat ik kan laten ontdooien
door verder te tekenen:
weer een bladzijde, weer een dag

aan mijn leven geschreven
bloesems geschreven
op mijn pad vol doornen

in het spokenhuis
van mijn lichaam

Mijn dagboek is te eerlijk
voor jouw ogen, wat heb je eraan

om je ongelukkig te lezen
als ik er niet meer ben
Je kunt je wel troosten

met mijn feuilleton van liefde
en verbondenheid, de geuren
aan kleuren van het leven

dat ik uit alle macht wil
verlengen, maar je weet ook wel
dat er een zwaard naast mij ligt

dat ik gek word van de heksen
in mijn lichaam en de spoken
in mijn hoofd die bijzinnen schrijven

in de kantlijnen en kerven
in jouw sprakeloze ziel
in onze liefde voor altijd

in wie we zijn

In sluiers onzekerheid
sta ik op mijn balkon
de stenen verschieten

vergrijzen achter een bui
en zakken weg in de schaduw
van zwarte wolken, ik wacht

op dampende opklaringen
die weer kleuren schieten
in mijn stille huis

     De dag heeft veel tijd
     en al die tijd sta ik hier moe
     hard te werken, emoties

     heen en weer te kaatsen
     tussen alles en niets, een voor een
     ze te bundelen in het prisma

     van mijn hart en ver buiten mij
     hun kleuren te verstrooien, en dan
     kristalheldere stilte

Rusten zonder tijdverlies
rondspringen, ervaringen
eten, Alle Dagen Feest

Samen proeven, en verteren
bij het licht van de maan, ook
al interesseert die jou niet

De dagen zijn te kort
's winters is het koud
en 's zomers nog licht
wanneer ik moet gaan

slapen (maar uitzonderingen
maken we ongeacht
de consequenties)
Alle Dagen Feest

Juffrouw Ting wil de wereld in
Huis en balkon zijn te klein
vogels kijken is frustrerend fijn
en met ons spelen en kroelen
is niet hét, we weten het wel, zo klein
zijn onze sprongen en woordenschat

Juffrouw Ting zingt Mijn Man
Ze keert miauwend de wereld om
voor Maurice Chevalier, de koning
van Spanje en de prinsen
van India en Engeland, lachend
speelt ze met hun kronen

Haar Man, ze kan niet zonder hem
Hij zit in haar huid, op haar knieën
zou ze terugkomen als ze ging

omdat hij naar haar gromt en klauwt
en stiekem zijn schatjes visiteert
Oh, zijn kracht zindert
na in elke haar die ze verliest
gloeit in haar tot op het scherpst
van elke cel zaligheid

Nippend van warmte
uitkijken vanaf mijn balkon
Wisselluchten

Rode geraniums, het volle gewicht
van mijn ziel rustend op de aarde
Zinnelijk van welbehagen

flaneert mijn stem en vertelt ze
het aan een vriend, andante
De muziek die ik ben

Daarna aan tafel
de potloden geschikt
Ik teken in stilte

ga er in op, glimlachend
om de regenboogwaaier
van droge penselen

borstelstaartjes, kleine
penissen in mijn handigheid
(gaandeweg)

Ik geef me
te lezen

dat is een daad
geen verlangen

het is overgave
geen gevaar duchten

het is delen en helen
wie we zijn

samen losmaken
wat vast zit

een band
van vrijheid

De draak heeft honger, hapt
mijn weerstand weg, vreet
mijn krachten aan, iklief

valt uit elkaar –
het gebeurt gewoon
en doet pijn

ik bestrijd haar met draken-
doders, ze doen hun best
mijn lief rent heen en weer

tussen andere fronten
hij verleidt mij niet
tot wat ik nodig heb

wat we zouden kunnen
een bancirkel trekken
dan maar mezelf

afzonderen, waarnemen waar
in mijn gehavende binnenste
de draak brult

om aandacht en liefde
om mijn beste zelf
bloot te geven

Het is pas de derde dag
denk ik steeds en ook dat
ik niets aan die gedachte heb

Wel aan mijn adem en de rust
nu er voorlopig niets te doen valt
aan de feiten van bloed

steen, ijzer, de elementen
van het periodiek systeem
niets te doen, alleen te denken

En dat kan wel wat minder
het afwegen en bepalen
van mijn voortschrijdend inzicht

wat goed voor mij is
in de vlagen chaos
en paniek, alleen te denken

aan mijzelf
als schepper
van mijn leven

Etiketten laten weer los
gelukkig maar
het leven trekt en duwt

zich uiteindelijk vrij, wil zien
en laten zien: het lichaam
slechts gekleed in zijn ziel

de mens die we zijn
het leven dat we leiden
in het echt

niet te onderscheiden
van elkaar, verbonden
met het Allergrootste

dat te groot voor ons is
te groot voor kleinzieligheid
van beter weten of denken te zijn –

alleen onze daden
kunnen er in delen
onze zorgzaamheid

onze liefde
alleen onze liefde
is groot genoeg

Alle luikjes opengezet
voelen wat er gaande is
in de schemering
in mij

niet fantaseren
voelen wat er gaande is
daar buiten een afscheid
hun armen om elkaar

en heel de laan lang
zijn mijn benen moe
van de trimmer die lacht
naar de gelukkige vrouw

tranen in mijn ogen
om de baby in haar wagen
het wordt donker
mijn raam een spiegel

waarin mijn voorlopige zelf
om liefde vraagt
voor mijn huwelijk
in aanbouw

en voor mijn lichaam
o spiegelbeeld
ik houd van jou
ik doe wat ik kan

Jij op jouw balkon
met een herinnering
een mooie herinnering
een mooie avond, stilte
jij op het balkon, ik in de kamer

schemerende nevels een gloed
over de stad, zoals toen

je wakker werd uit de roes
verkleumd en klam
een paar mannen nog
aan het vissen, de geur
van de wijde kleine wereld

van grondmist, die sfeer
die zomaar over jaren heen stapt
van dat gras naar dit balkon
een herinnering om te delen
over dagelijkse zorgen heen

Ik ken teveel mensen, serieus
ik heb het erg druk met hen

te bellen en samen thee te drinken
het is niet te doen, mijn dag

is te kort en het leven is zand
weglekkend uit mijn hand

Natuurlijk moet ik niet knijpen
het is maar een illusie

die verbergt dat ik lig
in het lichaam van de aarde

dat ik adem in haar longen
en eet in haar buik

meestroom in haar bestaan
met mijn liefde, mijn lief en mijn vrienden

samen, waar we ook zijn
tegelijkertijd in het volle bewustzijn

dat de weken door de jaren rennen
en de jaren door mijn leven

Alles is al gezegd
jij snakt naar goede tijden
net als ik
     Wil je gaan
     slapen bij vrienden?

Je bent bang
dat het niet goed komt
je zou niet weten hoe
     Je gezicht zegt: laat me
     zolang maar met rust

Blijf, we zijn getrouwd
om contact te hebben
dat is normaal
     een intieme harmonie
     van jouw en mijn normaal

Nog steeds ontdekken we
samen stukjes van de wereld
en nieuwe stukjes van onszelf
     nog steeds kunnen we verder
     groeien met elkaar

Ik wil welkom zijn
bij jou, serieus
niet alleen lieve woorden
     zeggen zonder te praten
     over wat we hebben beloofd

Ik wil meer tederheid
dan de verwenbaden
van onstuimige energie
     ik wil onze liefde
     niet klemzetten

op onbereikbare plaatsen

We zijn eerlijk
we houden het spel gaande
met ernstige gezichten
zonder te spelen dat we spelen

We zeggen hardop dat
onze verwachtingen vechten
met de feiten die we zeggen

te accepteren
en we zoeken omzichtig
bij elkaar naar vaste grond
voor onze losgeslagen ankers

De mantel van de touwen
die ons verbinden, schuurt
aan flarden
en we zoeken omzichtig

onder water
naar plaatsen om te groeien
van elkaar en met elkaar

want ons avontuur dreigt
vast te lopen in onvermogen
als een project in een eindfase
zonder eind

Het juiste moment bepaal ik
soms zelf, als ik genoeg denk

te weten, maar vaak word ik verrast
door wat er uit de hemel komt

precies op het moment
dat ik mijn ogen opendoe

     Ik kijk in de envelop
     die half verscholen ligt

     te wachten op mijn onbewuste
     weten van het juiste moment

     om te lezen wat nu
     betekenis heeft voor mij

Kon ik maar eens boven mijzelf staan
om de informatie te zien stromen

de windingen van de kanalen
uit het heelal in mijn lichaam

bewonderend te beschouwen
en begrijpend te genieten

van het leven, dat soms ligt
te wachten in mijn bewustzijn

als poste restante

Ik kan mezelf van alles aandoen
me klem zetten in dilemma's
me ziek piekeren, me oppeppen
of niets doen en afwachten
afwisselend op de bank, mijn bed
of in de tuin, hangend
tussen eik en linde

Ik kan me druk maken
over mijn gezondheid
en jou, eindeloos
afwegingen maken
en besluiten nemen

     Als dat tenminste waar is
     want denken is nadenken
     achter de gebeurtenissen aan
     rennend mezelf wijs maken

     dat ik mezelf in de hand heb
     plannen kan maken
     over mijn werk en mijn leven
     met jou, nu alles anders wordt

     en toch later nagenoeg hetzelfde
     gebleven zal blijken te zijn
     maar dan zonder deze baan
     en zonder jou, onwennig

     is alleen de overgang

Ik schrik van de vraag
aan mezelf: wie verkwikt me?
Waar zijn de armen

die me gelukkig wiegen
en een mooie toekomst beloven?
Bij wie kan ik geborgen zijn?

     Kom op meid, er is meer
     onder de zon, ze schijnt
     kijk om je heen, ruik
     het weer, je hebt je neus

     je ogen, oren en mond
     en je handen natuurlijk
     niet alleen voor de liefde
     van een man, van een kind

Maar de wereld is zo groot
ik wil een mens
voor mezelf, een thuis

waar ik me oplaad
ik wil een mens
omarmen, vier armen

die samen voelen
dat ik een vrouw ben
om van te houden

Ik kijk schuin opzij naar de bloemen
die ik vanochtend plukte in het bos
ze rekken zich uit in de warmte
van mijn slaapkamer

buiten ruist de regen
over het verkeer, de stad
gaat schuil achter de zachte wand
van de gordijnen

het licht van de wolken
schijnt ruim rondom
de kaarsen op de borden
op de grond naast mijn bed

mijn huid is glad gedoucht
ik streel de donshaartjes
dit ben ik, om van te houden
en te verwennen

ik strijk over mijn hart
het is niet opwindend
om mezelf toe te fluisteren
ik houd van jou

ik rek me uit, stapel kussens
onder mijn billen, wat zal ik
fantaseren, ik lig hier
als een koningin

Ik wil je
kennen, ik wil je
helpen, ik houd van je
Praat met me

Wat is het probleem?
Je maakt rotzooi in huis
Je saboteert onze afspraken
en jouw beloftes

Ik doe niet moeilijk
Ik doe moeite
Ik wil je
dicht bij me, we kunnen het

leuk hebben samen, waarom
verstop je je? Verberg je iets?
Wees een man, ik wil jou
kunnen vertrouwen

Wanneer de zon nog geen warmte geeft
sta ik op met het dekbed om me heen
en kijk ik half achter het gordijn
de straat in, de eerste mensen

lopen nergens heen, een blokje om
met honden die geuren volgen
Ik vind het altijd eng
of ze me willen bijten

Weer denk ik aan jou, aan de uren
dat ik tussen verwijten en verlangen
half achter het gordijn op je wachtte
in de vensterbank en de straat in keek

Ik kijk naar de honden en ik kijk
naar mijn lege handen
mijn wettelijk lege handen
ongeschonden, niets aan te zien

Alleen uit mijn blote hart
heb je jezelf weggebeten
Het is koud
ik trek het dekbed over me heen

Onder de tafel loopt niemand
met reuzenschoenen in de weg
mijn wereld kan er bestaan --
tot aan het avondeten

de huizen, wegen en bouwprojecten
met al de gedachten van de mensen
die ik lezen en beantwoorden kan --
met nieuwe plannen

's Zomers staan er tafels in de tuin
met klemmen op de lange lakens
die wiegen in het licht van de wind --
mijn tent na het eten

die eerst klein en donker was
vol benen van de volwassenen
maar vrolijk van hun stemmen --
mijn andere wereld

Ik streel er het droge gras
baan paden voor de mieren
en adem de vreemde lucht --
van rozen en zweet

Kom, dit is onze eigen film
we doen het nog een keer
over, denk ik 's nachts

na het plassen, terug in bed
blijf ik het overdoen
maar jij doet niet mee

en ligt daar maar
de slaap te slapen
die ik zo hard nodig heb

Ik wil niet vluchten
maar moeite doen, vechten
voor wie we kunnen zijn

en toch krijg ik het koud
van jou, ik bevries
van een angst die ik niet ken

Mijn hart, de vonken
van verlangen springen niet
over

Mijn gedachten komen
van buiten, niet van binnen

Ze vinden hun weg
van mijn ogen, oren, neus, tong
en handen, en zoeken
in mijn brein een plaats
tussen de waarnemingen

die eerder binnenkwamen
Samen vormen ze een idee
van wie ik ben, een
ervaringsapparaat
dat onthoudt wat het beleeft

en daar gevoelens bij heeft
tevredenheid, geluk, blijheid
boosheid, verdriet, angst
precies zoals het heeft geleerd
van de buitenwereld

Ik denk dus ik ben
in staat om het verschil te merken

tussen oordelende gedachten en
gevoelens, die me opsluiten
in oude ervaringen
wanneer ik weer boos ben
weer verdrietig, weer bang

en andere, die me verbinden
met alles om me heen
ondanks alles
dat ik heb aangeleerd
Ook dat heb ik geleerd

Na het springen leer ik nu
met vaste partners
de stille passen
tussen tranen en lach, dansen

om wat niet mogelijk is
en wat ik het mis
in mijn fantasie
en mijn verlangen

Soms huil ik erom
Wat er mis ging
is voorbij, wat er kan
is beperkt

Wat ik doe mag
geen herhaling zijn
Ik oefen nieuwe passen
op onbekende vloeren

Ik ken de namen
en een paar foto's

van jouw vrienden, onwennig
zouden we elkaar begroeten

er zijn geen woorden voor
om jouw wonder te delen

We willen wel, maar kunnen het niet
uitleggen, we willen het niet uitleggen

omdat al tijdens het bedenken
elke aanzet jouw essentie mist

Ik moet erin berusten
in de war te zijn gebracht

getroffen
elke keer weer, en voor altijd

ben jij waar dan ook
in mijn gedachten

Ik schrijf mijn levens-
boek niet op papier
In vele hoofden

leg ik vast wie ik ben
en wat ik ervaar, net als jij
vergeet ik de toekomst

Er is geen dood in mij
Hormonen rennen af en aan
Celgroeiers vernieuwen me

Ik ruik niet naar verval
Alleen naar vrolijkheid
En mijn verlangen

onbekommerd te leven
in een huis zonder zorgen
met poeslief en weesplanten

mijn hart vol bloemslingers
die geuren naar contact
en jou voorzichtig aanraken

om aangeraakt te worden
door jouw handen
door jouw aandacht

Vandaag ben jij aanraakbaar
dicht bij mij, jouw geur
een wang tegen mijn wang
onze handen vrij

op elkaars warmte
zo voelt vriendschap
zonder woorden
zonder meer

Er is altijd zoveel
om te delen, zoveel
dat we weten en niet durven
weten, niet durven wanhopen

Het gaat nog goed
genoeg, we willen het
niet missen, blijven
herhalen

onze armen stevig
om elkaar, om de huid
het bloed en de botten
van onze zielen

Luister, volg mijn woorden
misschien openen ze jou
voor het Grote Geheim

en verankeren ze het
in je gedachten, de ernst
ervan in je hart, een besef

van wat het leven is, jouw
leven op de planeet aarde
Verliefden kennen het

even, zolang het duurt
Het verandert alles
wat je doet, wat je ziet

De wereld en jij voegen zich
soepel en vanzelf naar elkaar
Osmoses over en weer

vrij van wrijving en irritaties
van jouw huid, die het bitterzoete
uit je en in je stromen

Ik wil erbij horen
gewoon
met elkaar lachen
en verderpraten

smoezen in de warmte
van elkaars bloed
veilig in de onveiligheid
van het leven

die vrienden treft en wegneemt
uit de rondedans -- tot het laatst
houden we hen vast
hand in hand

Ik sluit me niet op
in garanties en angst
ik bots en buts me buiten
in de storm, samen

met krijgers
die zich niet verschuilen
voor het lot van anderen
omdat ze erbij horen

Door het schimmige grijs
van wie wat wanneer heen
zijn de ochtenden wazig

groen van bezoek dat zal dansen
en lachen, met veel gebaren
verhalen zal vertellen

en altijd een aanleiding vindt
om mij aan te raken
en innig te omarmen

Het is alles, maar niet genoeg
Ik wil nog niet
wegkruipen in mijn holletje

Kon ik me maar verschuilen
zoals de zon en weer
te voorschijn komen

met kwikstaarten in de tuin
en spelende kinderen
buiten

Wil ik dat hij soms wel, soms niet
als een engel mijn bed in duikt --
zijn vleugels klaar voor vertrek?

precies naar mijn wensen
precies als een man
een ervaren minnaar

die niet hoeft te ademen
want hij is een engel --
hij ruikt geen geurtjes

Misschien lukt het
met mijn nieuwe toverstok
om een luik of klapdeurtjes

te maken in de hemel
iets dat ik zelf openen kan
als een sein: Kom! Ga!

Of wil ik dat hij blijft
en bij me is, soms als vriend
soms als minnaar, soms als engel?

Het begon zo goed -
een zekere herkenning
van pijn en de belofte

van een helpende hand
een Happy Ending
van volwassenheid

en we gaven elkaar wat
ons thuis vroeger
had moeten zijn

Maar het bleef niet privé
niet alleen van ons twee
ook onze liefde

werd een burgerlijke staat
die alles concreet maakt
meer dan een daad, liefdesdaad

concreter dan begrip
voor elkaar en jij, jij!
begrijpt dat niet!

riep hij machteloos
en klein en onplooibaar
en hij trok gezichten

die woordloos vloekten
om iets van vroeger
dat hij zou willen

bewijzen, iets
waar het lot hem niet mee hielp
en waar ik op zou moeten wachten

Pas later speelde ik
zonder te acteren
de hoofdrol
in mijn leven, mijn lot

voorgesorteerd of toevallig
pech binnenin
mijn begeerde lichaam
bemind

zonder blijvende interesse
in mij, mijn aanwezigheid
mijn begerige geest
die wakker lag

van hen, hun dromen
die ik niet volgen kon
die mij versmaadden
bang

voor de moeite die het kost
om te veranderen en
niet te blijven drukken
op de blauwe plekken

Nu elke dag ertoe doet
tellen alleen ervaringen:
nieuwe activiteiten
volle teugen schoonheid

en aandacht voor mij
De rest ruim ik op
Wat ik jaren heb bewaard
gooi ik netjes weg

in cadeaupapier
of ik vouw er bloemen van
die zullen verstoffen
ter nagedachtenis

aan mijn gezelschap
onze ontmoetingen
die niet kunnen wachten
We geven elkaar

deze dag, alles
wat tussen mensen intiem
kan zijn in het verstrijken
van een doodgewone dag

Ik doe de leuke dingen
die iedereen zegt
te willen doen, met jou
en jou en jou en jou

Leuke lieve mannen genoeg
maar niet bij mij, te weinig
wordt er genoten

van mijn lichaam, ik wil
me overgeven
aan stoere begeerte

ermee stoeien, hem ruiken
wanneer ik wakker word
in de warmte van twee

passende lichamen
in mijn bed, in mijn bed
in mijn verlangen

naar stoppels en handen
duwen in mijn huid
kracht in mijn vlees

gloeiende strelingen
van een man die voelt
wie ik ben

Ik blijf niet aan de kant staan
ik wil graag samen, leren
kennen, vertrouwen, delen
mijn leven delen, ik zoek
contact en ik paai
wie mij helpen kan

Jou lok ik dichterbij, jou leid ik
naar kieren die ik glad maak
met boterhoning, langzaam
trek ik jou erdoorheen
jouw hemd tegen mij aan
om te voelen dat je er bent

Je wilt wel, maar ook weer niet
je krijgt het heet en trekt
het hemd van bovenaf uit
(ik neem altijd de onderkant)
Halfnaakt ren je weg
van jouw verwachtingen

In bed denk ik jou
tegen mij aan, ik ben -
mijn vormen in jouw handen
en kan even vergeten

Mijn buik van binnen vol
blauwe plekken, juist daar
verlang ik jou, wil ik jou
voelen en geen uur weten

Schoon en geurig uit bad
lang en gelukkig
sabbelen en strelen
onsterfelijk keten

Doen wat ik kan, dromen
mijn zinnen, mijn horizon
verzetten tot jij er bent
en tussendoor wat eten

Koester mij, beschut mij
omarm mij met jouw aandacht
     jouw bloed wil mij
     huid op huid verwarmen

Vrede in mij, jouw hand straalt
van verre in mijn buik
     ik ben niet alleen
     geen dag, geen gedachte

Jouw geestlichaam is met mij
jouw hart volgt het mijne
     in verlangen
     in liefde

Adem met mij en kom
me gauw omhelzen
     stel niet uit en kom
     bij mij, dicht bij mij

Niet uit elkaar
gegroeid
nog even vertrouwd, veranderd
door elkaars aandacht
Meegegroeid
in de ander
in wie we zijn

Voor alles
kan er een tijd zijn
Voor langzame dagen
Voor dichter bij huis
Voor steeds weer orde scheppen
Voor nieuwe projecten
en oude vrienden

Af en toe
een bericht
zonder houvast
of het past
in het moment
en op zijn plaats
op zijn plaats valt

Af en toe
de nabijheid
van onze stemmen
ons meest unieke zelf
vrijuit pratend
met open eindes
voor andere tijden

Voorzichtig aanraken
warmte op warmte
kussende haartjes

nagels heel zacht
in cirkels en banen
over jouw rug

Alles veilig, ademen
Droomloos inslapen
en het toch weten

Hoe de dag ook was
wat het programma morgen
ook is: strelende hand

gelukkige rug
billen kussen
de warme buik

Mijn troeven uitgespeeld
De laatste aas

ligt niet rechtop
Piekeren, hoe
een handicap te toveren

uit onbehandelbaarheid
die tevoorschijn toveren
uit de wondere wereld

Het kost me veel
energie en tijd
waarin ik weinig leef

Ik streel de fijne versieringen
van mijn toverstok, richt
de punt op mijzelf

Leef!
wat ik leven kan, niet alles
of niets spelen, niet mijzelf verliezen

Leven wat ik kan
anders lukt het mij niet
om los te laten

Ik kleed me uit en zie niets van mij
in de kleren netjes naast elkaar
neergelegd om weer aan te trekken

ondergoed is ondergoed, broek broek
als er al iets bijzonders aan is
dan alleen dat

er geen merkjes op staan, reclame
maak ik niet, ik torn me vrij
pluk het pluisje van mijn kleren

uit mijn navel, de buik is koel, ik voel
mezelf, borst is borst, wang wang
maar mijn buik, dat ben ik

mijn handen weten het
beter dan mijn ogen
die wel mijn gezicht herkennen

als het mijne, overal
waar ik ben, nergens te koop
maar er ligt nu een sluier over

ik ben moe, ik wil rust
met niemand te maken hebben
en toch

van mezelf houden