Ach Venus, jij allermooiste
waarom durfde je niet
beleefd te liegen –
wat iedereen zou doorzien?

Had Moeder laten winnen
die immers in het hart woont –
moeders verdienen meer
dan wie dan ook liefde en eer

Had Verstand laten winnen
dat in het hoofd waakt, of slaapt –
het is beslist het hoogste
goed dat een mens eigen is

Jij, die buiken wakker houdt
met verlangens en ze bevredigt
met onverzadigbaar genot –
was jij bang vergeten te worden?

Je hebt niets te verliezen en toch
kocht je de prins om met beloften
en waarschuw je de mensen
om schoonheid te mijden

die te verbergen onder kleren
en achter gesloten deuren
waar de tijd in hun huid kruipt
hun vlees verslapt en het aanvreet

Roest van vergane rozen
in vuile vazen, stof
op de tafel, ooit met liefde

gemaakt van de botten
van een beukenreus

naast de oude brieven
handgeschreven schetsen
van twee zielen, eeuwig

jong zonder beslommeringen
geen krassen in het goud

van de beloofde trouw
geen onbestemde vragen
of dubbele twijfel

die wroet en woelt
tussen huid tegen huid

Als er zoveel beweegt
in mij, mijn buik, mijn hart
en parallel in mijn hoofd

overal chaos
hoe zou ik dan stil kunnen zijn?

Mijn spieren doen vertraagd
mee, door de kleine onrust
draait heel mijn lichaam

zoals de aarde om haar as
tolt, door heen en weer rond
schietende elementaire deeltjes

Ik zit er midden in en voel
de snelheid niet, éen
met mijn eigen storm, een

en al beweging
Het heet traagheid
maar ik noem het leven

Ze staat stevig
laat mij toch slapen
tegen haar ruwe haren

die ik borstel
met mijn vingers
ik moet naar huis

mag hier niet blijven
mijn kleren niet vuil maken
aan de ezel en de stal

niet met de vogels zingen
op het land, zoals Frans
mijn kleine Frans

Ik draag hem altijd bij me
laat hem glijden in mijn hand
net als mijn vader vroeger

Kon ik maar een werkloze reus huren
voor weinig geld, die alles stuk slaat
en afvoert (grote brokken, snel schoon)

Ik sjouw met emmers
door de gang van het oude huis
om van te kotsen, zo smerig

als de poepkuil zijn alle kamers
terwijl er nauwelijks iets in staat
Uit armoe

verkocht de man wat hij kon
zeggen de buren afkeurend
ze hebben geen medelijden

De rest gooi ik in de tuin
en wat er nog ligt na de fik
is puin voor de uitleg:

scherven en een zakheilige
versleten zoals hij, nou ja
je weet nooit wat ervan waar is

Alleen wat dood is kun je lijmen
Ik beheers die kunst, de chemie
die stand zal houden

Maar voor het zover is kniel ik
in het veld, mijn knieën kraken

voorzichtig wroet ik
in het verleden, een simpele schep

maakt al gauw meer kapot dan me lief is
Ik verzamel wat zou verdwijnen

onder de welvaart, graaf het uit
voor een nieuwe parkeergarage

en ik vind stukjes om niet
te vergeten, om de geschiedenis
ruimzichtig te kennen

Uit de wijde omgeving
buitgemaakt, nu vastgepind
om ze niet te laten verdwijnen:
trofeeën uit het verleden

stenen tekens op staken
bewaard als beschrijving
van het dagelijkse vroeger
dat niemand zich herinnert

scherven tijd

uit de grond waarop wij leven
het hiernamaals van het bloed
van onze voorouders, hun zweet
en tranen, een levend fundament

voor onze welvaart en de rest
de onmacht en de zachte liefde
van de zorgzaamheid, is te week
en te vluchtig, in onze ziel

alleen een weten

Het verleden in dépôt:
pakhuizen vol schatten
geklimatiseerd
zelden bekeken
wachtend

op een verhaal
dat nieuwsgierig maakt
een nieuw licht op het leven
van de artiest werpt
of een drama of of

iets tegen de verdrukking in
iets dat het vreemde vertrouwd maakt
kortom het wachten
op chemie met later
door een aansprekend verhaal

(kiezels uit de Kidron verkopen
  als hoekstenen van de tempel:
  Gods nabijheid in je hand
  met de wijsheid van Salomo
  en zijn rijkdom erbij)

Met een verhaal
op maat gemaakt
kan het verleden nog wel
eens iets waard zijn
voor ons

Het leven moet wel duren
want de grote dingen gebeuren
in je jeugd en jaren

heb je ervoor nodig
om ze te verwerken
en daarna wil je dit of dat

met de kennis van later
nog eens overdoen of opnieuw
beleven, want het kan

veel te vaak beter
Met meer aandacht had je meer
ervan kunnen genieten

kunnen leven zoals nu
maar zou je dan jong zijn
of een vermomde oude ziel

in een ongedurig lichaam
op trektocht
naar grote gebeurtenissen

die er toe zullen doen
levenslang?

Voor steeds meer mensen zoals ik
gaat het heel goed, ze zijn rijk genoeg
en overal is er kunst in de maak

Geen schaarste, geen subsidie
Beroepskunstenaars zijn arm
omdat ze niet jong zijn gestorven

in het heilige vuur van hun hartstocht
Zwijg, er valt niets te klagen
als je met zovelen bent

De dépôts staan vol, maar
we missen niets, het leven is goed
voor steeds meer mensen zoals ik

en wie wil er nog drommen
in exclusieve musea en theaters
als er al zoveel voorhanden is?

Ik ging het visitekaartje
van mensenverheffers
subsidiërende snobs
multirijken en bedrijven binnen

tussen toeristen en stadgenoten
die in het museumcafé
gezien willen worden en
bij verfijnd gebak het gesprek
larderen met achteloze bijzinnen

die ze citeren van een autoriteit
die niemand hoeft te begrijpen
om te snappen wat de bedoeling
van de geprezen kunstenaars is

In de winkel was het druk
Uitgelichte pronkstukken
salontafelboeken en sjieke cadeaus
voor het seizoen en
de eerstvolgende feestdagen

Vooral vroeger
is te koop, briefkaarten
van de trekpleisters
en stadsgezichten

uitwisselbaar
zoals de collecties
die afgestudeerde vormgevers
in internationale mallen gieten
tot publieksmagneten

Hij praat met mij, lacht
dicht mij een ik toe
een mens van zichzelf

maar ik is een medium
van andere mensen
in gesprek met een medium

van deels dezelfde, deels
een andere verzameling
van mensen met een-zelf-

de reproduct --
Hutspotten
zijn we

van baby zus of zo
ondeugende peuter en
spring- of zitscholier

tot puber en van alles
wat pubers nooit willen
worden tot ze het zijn

net als

net als verdorie
en geen haar beter
onder het mom van een ik

Ballast of logboek, betekenissen
of afval, alles van mij
dat ik bewaard heb

omdat ik niet weet wat ik wil
houden, elke dag ben ik bezig
te leven en laat ik het maar rusten

Al mijn spullen heb ik uit de weg gezet
de boeken die ik nooit opnieuw zal lezen
de oude foto's, de kleurpotloden

een stoel en prachtige puzzels
alles van mij dat voorbijgegaan is
netjes opgeborgen

in dozen met etiketten
maar zonder enig belang
of ze iets bevatten

Midden in de nacht
onzichtbaar aangetikt
bespeeld en rondgeroerd
door een hemelse hand
wiegt de vrouw

die ik kijkend ben
Ik voel mijn voeten vrij
van mijn gewicht, ontspannen
zijn ook mijn billen, alles van mij
is vrij om gezien te worden

Afhangende jurken:
mijn zussen
aan de enkels omhoog
armen en haren sierlijk
slap, schommelend

aan de hemelse hand
en weggetrokken
aan vleeshaken
ons gillen
verwaaid

Lopend langs de bordjes Voormalige
Rosse Buurt weet ik dat ik droom
van een betere toekomst

Die kan ik mij veel gemakkelijker
voorstellen dan hoe het is
een man te zijn

die het gebruik van een lijf koopt
zonder besef wat er niet klopt
Tegen hem moet ik mij wapenen

Muren? Truttigheid? Klauwen?
En gezelschap, dan kan ik
lachen om jaloerse ogen

en de verlekkerde
die van mij wegkijken
naar een ander - niemand

groet ik als mijn meester
iedereen heet mij welkom
Servus, waar ooit oorlog was

Vannacht nog
streelde je een koe
in India
en ik was erbij
terwijl je taart at
op Judith's verjaardag

Met andere armen zwom je
naar mij op het eilandje
verborgen in het riet

Ik zag je wel
op het bankje in de boomgaard
van oma en opa een familiegeheim
vertellen aan je zus
Ze had de jurk met ruches aan
en was niet geïnteresseerd

Over de bomen heen reikte je
haar jouw zesde of zevende hand
om heidebessen te gaan plukken

Je zwaarste arm lag op mij
en heeft me wakker gemaakt
als ik dat nu ben
met jouw armen overal
in het leven, in de tijd, in mij
dromend deze nacht

Jouw leven ruist nog
in mij, in mijn gedachten

denk je met mijn vragen mee
hoor ik uitspraken die je ooit deed

     Jouw leven ruist nog
     in mij, in mijn gevoelens

     beweeg je met mijn bloed mee
     voel ik je stromen door mijn hart

Jouw leven ruist nog
thuis, alsof je aanwezig bent

de warmte van jouw lichaam
ergens tastbaar dichtbij

     Soms is jouw stem er weer
     in de films die me laten voelen

     hoe het was, maar veel verder weg
     dan toen we ze samen bekeken

Jouw leven ruist nog
in de geuren van het bos

overvalt me in de seizoenen
vertrouwd op onverwachte plaatsen

De oeroude plicht
voor elkaar te zorgen:
er kwamen belastingen van
dus moesten we leren tellen

Hartstikke leuk, we tellen
stoeptegels en knikkers
de kaarsjes op de taart
en het geld op onze naam

We begrijpen de wereld
en delen alles netjes in
jong en oud, arm en rijk
(hokjes die met ons meegroeien)

tot de getallen te groot worden
zoveel herhalingen en herinneringen
opgeteld een rijk leven
dat gevierd moet worden

Geen kaarsjes meer
maar iedereen is aanwezig
of ze nu taart willen of niet
en alle kinderen zijn erbij

Mama zei wat
kun jij dat goed
en zo leerde ze mij

braaf te zijn, en nu
leer ik mijn kinderen
door niet streng te zijn

dat ze per ongeluk
of expres iets kunnen
doen wat niet mag

Ik zie hen ontdekken
wie ze zijn, wie ze denken
te zijn en wensen te zijn

en over mijzelf denk ik
na: wie ben ik geweest en
wat is daarvan gebleven?

Wat is het mengsel
van mijn identiteit, het ik
in mijn hersenen?

Verhalen zijn te mooi
om waar te zijn, constructies
die me verleiden

zodat ik mijn leven presenteer
als een interessante verwikkeling
als je let op de details

Liefdesverhalen zijn te mooi
om waar te zijn, constructies
die me verleiden

zodat ik mijn relatie presenteer
als een bijzondere liefde
waarmee ik mezelf troost

Met grote en kleine verhalen kijk ik
over het alledaagse heen
terug en vooruit

ik meng de beelden
om mijn leven te begrijpen
en het te leren aanvaarden

In mijn Mijseum stal ik mijzelf uit
in eerwaardige maaksels
buiten loop ik mee in de drumband
van de wereld en sla ik op de trom
ik ben zo graag belangrijk

geen donker hol Mijsoleum, geen
vergeelde voetnoot in kleine letters
onder de streep van de tijd, geen dode
naam in de stamboom van miljarden
maar eeuwig aantrekkelijk

Jij en ik weten wel
dat Mijsea snel vervallen
of ze worden leeggeroofd
en gevuld met vervalsingen
clichés en toelichtingen

tezamen een grote naam
die je kunt laten vallen
in een gesprek, suggererend
dat hij tot de collectie behoort
in jouw geweldige Mijseum

Hier woonden reuzen, hun botten hebben we
verzameld in musea, hun geesten in mijsea
van status en macht, trots en begeerte

Wij zijn de blinkende olielampen
waarin de geesten leven van wensen
die we soms niet in de hand hebben

Dan ontsnapt er een
en waart hij rond over de aarde
die hem gewicht geeft en zwaar maakt

een reus die veel te groot is
voor onze wereld en de mensen
daagt hij uit

om zich te verenigen
tegen hem voor hij alles vernielt
de geest uit de fles

Helikopters ronken over het land
en draaien zich dol
in angstig schuilende hoofden

De tijd tikt luider

Schijn is een kunst, een paar vegen
vormen van verf, een intieme ervaring
van velours, huid en verdriet

Een mooier vak bestaat er niet
dan schaamteloos direct nabijheid
en diepte te voelen, zoals in bed

Schijn bedriegt, mijn faillissement
is maar een façade, als een naam
die onwetend aan je gegeven wordt

Schulden heb ik niet meer
geld evenmin, ik verdien niets
en kan zonder zorgen werken

Laat de vrome mensen maar
kletsen, ik zorg voor Hendrickje
en Titus, alles is van hen

Ik heb het gevierd
veertig, vijftig, zestig, de tien-
jaarstappen van mijn leven

zijn behouden als herinneringen
tussen de ontelbare feesten
van anderen, net als ik

ouder wordend en blijvend
wie ze zijn, al begint er iets
niet te kloppen in de spiegel

Wanneer is dat gebeurd?
Was ik daar bij?
Met mijn vrienden?

Op vergeten tussendagen?
Toen mijn haren dunner werden
mijn huid slapper, en ik anders

dan ik me voel – overal
waar ik me aanraak
is dat nog steeds vertrouwd

Leeftijdloos sta ik in het leven
met een diep gewortelde pen
die wil blijven proeven

van de smaak van het diepe
water, gefilterd door de aarde
weggezakt uit het heden

Tussen het tastbare verleden
weeg ik af wat ik kan
opruimen, weeg ik af
wat ik kan

Al deze vertrouwde spullen
kleinigheden, een grote koffer
voor een grote reis, met een kopie
van mijn paspoort van toen

Voor ik de dozen open, draai ik
het opschrift naar me toe
Ja, ik weet het nog
Het is er nog, stofvrij

Keukengerei en serviesgoed
lege lijsten en wat
onderdelen voor het geval dat
zich niet heeft voorgedaan

Ik ken de verhalen
die erbij horen en ik voel
een tijdsverschil dat niet bestaat
in mijn herinnering aan toen

Uit tijden waarvan ik geen idee heb
of ik er onbewust van weet
is in Carrara dit blok gebroken

Wat voor bloed stroomt er
door zijn aders? Wat roept het
in mijn hoofd? Een stuk steen

dat zichzelf blijft, onvatbaar
voor alles dat ik probeer
eraan toe te dichten

Het blijft gewoon wat het is
terwijl het in mij vormgedachten vormt
die ik met beitels uit mijzelf vrijhak

Kijk! Kunst. Van mij. Zie je
mij? Alleen ik doe dat zo
Kijk, ik besta!

De steen is nog steeds een steen
maar ik ben er nu pas
in het contact, na het contact

De steen schiep
mijn creatieve gedachte
de steen schiep mij

even, voor wie het weet, een beetje
op den duur hoogstens mijn naam
maar de steen blijft scheppen

Snippers tijd, confetti
snoepjes in vijf kleuren
We turen naar de lekkerste

Snippers, de uren en dagen
die we leven, snippers
van wie we zijn

Op een gezellige avond
dissen we anekdotes op
hapjes hapsnap over elkaar heen

We lachen er karaktertrekken bij
om ons bestaan te laten lijken
op een interessant verhaal

dat begrijpelijk is, geen egodocument
zo'n opgeknipt verhaal, stukgeknipt
in filmflitsen of hoofdbreekstukken

alsof dat het leven weergeeft

Het is het oude liedje:
Alles Wordt Nieuw, Alles
Wordt Jong, zo wreed
is de schoonheid van het leven

die volwassenen opoffert
aan hun schuld
hun grote schuld
van veroudering

Ze mogen wel blijven, wijs
en bekwaam of niet
als ze hun plaats afstaan
al vóór ze daar aan toe zijn

Misschien gaan ze dan begrijpen
dat zijzelf ook voordringers zijn
geweest, en erger nog
dat het niemand iets heeft opgeleverd

zodat offers aan de jeugd niet bestaan
Er zijn alleen maar echte behoeften
om het verspillende ego aan te offeren
en hopelijk is er gastvrij mededogen

We spreken steeds meer beeld-
taal met digitale iconen van Thuis
Hart (in de kleur van het moment)
Envelop, Klok, Pijl en Prullenbak

maar iconen van verf en bloed reizen
in hun wereld van bladgoud met ons
mee als portretten van het leven
dat we graag willen leiden

bedachtzaam en paraat
als een rondborstige vogel
die zijn veren laat zien

en zich niet camoufleert
in de tooi van zijn buren
collega's of pictogrammen

Wie mij jaren niet zag, heeft
de geleidelijke overgang gemist
zoals gekken hun verleden vergeten
zijn en als een ander verder leven

Genoeg getuigen, allemaal
verschillende verklaringen
wie ik was, wat ik toen deed
en hoe dat mogelijk was

Wat vind je, heb ik nog de wangen
van een jonge god, en ben ik
ook de gezichten die ik trek
en de man die jij niet ziet?

Moet je een Vanessa zijn, een
vlinder die weet wat veranderen is
om oog te hebben voor levens-
langzame metamorfoses?

Is een veertigste verjaardag
een scheiding, zoals hier deze bergkam

waar het landschap links en rechts
hetzelfde is, maar de regen vloeit
naar andere zeeën?

Verleden hier, toekomst daar
en het besef dat het vervolg minder
mooi zal zijn dan je vroeger dacht

al noopt dat niet tot het oprichten
van een Partij Tegen Verdriet
Het volstaat om je geen zorgen

toe te eigenen, voorzichtig
te zijn als een slang en eerlijk
in de spiegel te kijken

Zo blijf je ook na station Halfweg
overeind, als een duikelaar

Hun glans verloren
Steeds meer vallen
ze uit elkaar, zo klein

zijn de vaste verhalen geworden
die, eenmaal uit de dagelijkse
gebeurtenissen gezeefd
mijn leven en identiteit
vertegenwoordigden

En steeds minder mensen
kennen nog details die
een echt mens van me maken

Gelukkig ben ik niet die verhalen
van mijn leven geworden en
beter af met de werkelijkheid
van mijn stilaan
verdwijnen

Armoede en welvaart
trekken beide aan de mens:
laat de wereld los

en richt je op jezelf
Er is geen gezag
buiten jezelf

geen heilsleer
geen verlichting
De wereld is je eigen

waarheid

Maar het is een halve
Te innerlijk, niet: leven
en laten leven, samenleven

in vrijheid, niet: in actie komen
tegen rangen en standen
tegen leugens, boemannen

dictators en verlossers
je niet willen bemoeien
met onrecht jegens vrouwen

Ik zie het aan, de uitoefening
van het recht van de sterkste
en mijn stille protest

doet me pijn, het doet
mijn hart verkrampen en
bezwaart mijn liefde met zorgen

Anderen gaan de straat op
maar de nieuwe oude, verharde
regels zijn gewapend

en breken niet, daarom
lig ik mijzelf te masseren
en zacht te maken

De wolken knikken even
In mijn hoofd gaat de wind liggen
en de vogels houden hun adem in

Je moet het zelf doen
fluistert Helpende Hand
De lucht trilt zachtjes

van de woorden, ja, ik moet
zacht blijven, en het harde niet
maar het zachte wel sterker maken

De woorden vormen een klank-
paleis, met ocococo en ocokroko:
Rocococoncert en Orinocokrokodil

Het geheugen is geen paleis
het is meer een huid waar indruk
na indruk in getatoeëerd wordt

De huid is het grootste orgaan
en toch kun je meer
informatie bewaren in de hersenen

met talloze bruggetjes
automatische ezelsbruggetjes zoals
de Engelse aanduiding voor roddelen

wat je bij de thee doet
en dan knoei je wel eens
wat vertrouwelijkheid

Zeepokken zijn een soort
waterpokken, maar dan anders
en 's nachts zijn mensen verlamd

Een handpan lijkt op een mossel
een panhandler is een bedelaar
- zijn pan is open

Van taal kun je veel leren
en je kunt ermee leren
spelen

Oude mensen verstarren
Ze eten steeds minder
Dat is het begin

van hun einde, maar ik wil vooruit
Ik kruip en waggel tot ik rennen kan
en ondertussen tover ik mezelf groot

Ik ben onstuimig, op zijn minst
in de verlangens die uit mijn ziel
botten, ongeacht het seizoen

Er laait een hongerige groei in mij
Ik eet om te blijven eten, er is zoveel
om naar te reiken, ik spring

en ik eet, ik leef

Ik ben waar ik ben
en ook wil zijn
ik drink mijn moeder
en adem mijn vader
ik wortel in mijn moeder
en groei in mijn vader

Ik ben in de kracht van
de mooiste tijd van
mijn leven, de lente van
mijn leven, waar ik ben
waar het gras groener is
en waar ik wil blijven

's Nachts is de hemel donker
als de maan zwart is
overdag schijnt de zon
vaak achter de wolken
als het regent word ik nat
en daarna ik weer droog

Zo blijft alles keer op keer
herhaald hetzelfde en
binnen die zekerheid kan ik
haast ongemerkt
veranderen terwijl ik ben
wie ik ben en wie ik wil zijn

Haren glad geborsteld
briesend van vertrouwen
de wereld in kijken

Oude kwesties
recht te zetten, toegangen
te forceren, risico's te nemen

Door de dag heen
manoeuvreren, loeren
op kansen

op goede werken
in gedachten al
honderd keer verricht

Uitrusten naast mijn paard
vertrouwend op mijn kracht
mijn morele kracht

Ik hoef niet te dromen
van keizers en draken
ik ben zelf zo
een brandpunt

van energie
die banen vindt waarheen
ze verlangt te stromen
of van weg te stromen

Ik droom ervan
om te vernieuwen
wat is vastgelopen
of ontspoord, orde

door te geven
aan het vuur
het water, de aarde
en de lucht van het leven

Alles gaat gemakkelijk
daar vertrouw ik ook op
Ik doe wat ik leuk vind

In de ogen van anderen
zit ik op een troon, dus
vragen ze mijn leiding

en ik let op
wat ze bereiken willen
Het kost me de vrijheid

om een eigen weg te gaan
maar des te beter zie ik
wat mensen doen, begrijp ik

de loop van levens beter
en kan ik die soms leiden
Zelf heb ik geen leider

en moet ik steeds weer zelf
van de troon stappen
en afstand nemen

Ik ben ingewijd, in klaslokalen
in werkplaatsen en thuis
in bed, wist ik het zeker, ook ik

ben een duivelskind
zo iemand die in vlees en bloed
kan leven van genot

die zeep over zijn huid smeert
wierook tussen zijn kleren legt
een schort aantrekt en eten kookt

Elke hap, elke kus
is een ja van mijn zintuigen
en aardser kan ik niet zijn

dan uit lust samen
een nieuwe mens

in te wijden in een lichaam

Het waait nauwelijks, toch
dwarrelen er al bladeren
voor mijn voeten, en zo
vergaat het me vaak

Wat ik niet vasthoud, waait weg
en kan zomaar in stukken vallen
dus spring ik met lange armen
heen en weer als een jongleur

Zal ik alles maar laten
gebeuren en toekijken
met prikkeldraad
om mijn gedachten?

Zonder einde
aan veranderingen en verval
balanceer ik op kantelpunten
in het gulden midden

Een spel moet serieus
en eerlijk gespeeld worden
anders is het menens

Dat is precies het probleem
Er zijn altijd spelbrekers
onbereikbaar

voor wie hen tot de orde wil
roepen in de woestijn
zodat je wel hogerop moet

hoger dan het hoogste
gerecht, naar de ster
van ieders bewustzijn boven

de illusies op aarde
en het halve weten
van de rusteloze mensen

die geen stilte kennen
en hun gedachten vullen
met plichten en wensen en

aanspraken maken op anderen
Maar ik hef een schild
tegen hun troeven

De hemel is mijn vrijheid
om jou te leren kennen
elkaar in de ogen te kijken
en de wonderen te benoemen

de kleinigheden
wijzelf, zo vertrouwd
en ondoorgrondelijk

onze gevoelens
die overal doorheen stromen
ons leiden of frustreren

de samenhang van alles
al de delen en deeltjes
en de overkoepelende hemel
van onze gedachten

Het ritme van de seizoenen
houdt mijn hartslag in balans
als ik er in meega

en me 's winters niet lui
in een gemakkelijke stoel
vergrijp aan de voorraden

maar een jas aantrek
en eropuit ga, over bergen
of weiden voor uitzichten

zonder muren
met een warme zon
in het centrum

van mijn lichaam
die mijn geest verruimt
met het landschap

In de overgangstijd
is het even vrede
Om elkaar te bestrijden
zijn de oude krachten te zwak

en de nieuwe nog te gering -
kleuters in hun blootje
die iedereen vertederen
en tijdelijk ontwapenen

in het spijtige besef
dat die blootheid haar onschuld
verliezen zal aan de verlangens

die woekeren in de groei
van lichaam en geest en
levens kunnen ontwrichten
alsof er een oorlog gaande is

Het kost een leven
van gemiste kansen
om oud en wijs te worden
en vrede toe te laten

Sinds mensen die niet boeren
steden bouwen, met ongemakken
en zwakke plekken die ze slopen

om de wereld te verbeteren
sindsdien krijgen ook akkers
en grasland een dak

met robots 24 uur per dag
want voor alles is er een tijd
precies de juiste tijd

voor de dag en de nacht
de volgende fase en de oogst
alles is maakbaar tot op de minuut

maar zelf groei ik nog
ongecontroleerd, zoals vroeger
alles

Er is een tekort aan stoelen
om mijn tafel, in het huis
voor de jong gestorven

neven en nichten, de oude familie-
leden en de vrienden van overal
die hier zijn blijven wonen

in afwezige aanwezigheid
en mij op de hartslag van de Kracht
warmte, kou en wind intens ervaren

laten in mijn lichaam
en mijn ontmoetingen
aan mijn tafel in het huis

van mijn bewustzijn, mijn serieuze
avontuur van geven en nemen
dat zij mij hebben toegewenst

en dat ik jullie zal toewensen:
dat de dood niet het einde is
dat het leven doorgaat