De mensen in de aanbouw
zien me niet, raken me niet
Hun ontwijken schreeuwt me toe:
Wij zijn niet zielig

Wij hoeven geen dure kleren
geen handgemaakte schoenen
armen vol mooie vrienden
en de bescherming van een vip

Wij willen geen sleutels
van een omheinde villa
geen glans van grootse plannen
en gunsten om uit te delen

Rillend lach ik
naar de jongen in de Annex
die thee brengt en omkijkt
of ik op hem let

Hij doet me denken
aan iets en ergens -
aan mijn leegte
en aan jou