Meisje, staat U toch eens even recht, alstublieft

Dat is de wind, ik wieg in de wind

Ach juist

Kijkt u maar, mijn takken bewegen in de wind

U hoeft zich niets te verbeelden, alstublieft

Ik verbeeld me niets!

Jawel, U staat heel erg hoog te wezen

Soms ben ik wel hoog ja

Hoge bomen vangen veel wind, voelde U dat?

Het suisde in mijn oren. Ssssssss...

Dat is mooi. Doet U nog eens

Ssssssss... Help! Ik ben geknakt door de wind!

Meisje, ik hoor gekraak in de wind. bent U dat?

Help!

Meisje, wat doet U, alstublieft?

De wind bibbert mij

Doet U maar!

Tegenwoordig is het rustig naast ons
De zoon traint voetbaljunioren
en doet de boodschappen
vader is bij de schutterij

Ik lag in bed en kon niets doen
toen het buurmeisje gilde
Het was de avond van het gilde
vader zou pas laat thuiskomen

Een paar maanden later is ze verhuisd

Soms zie ik haar wankelen
op stijf uiteenstaande benen
waarin haar schreeuw is verstard
Ze mijdt de mensen

Opnieuw kan ik niets doen
Wanneer ik haar broer zie
weet ik niet hoe hem te straffen
en te helpen

Jij, omdat jij er bent
je mij dus kent
help me

Zie je, heel de dag
ben ik van slag
van alles klopt er niet

Ik heb geen fut, geen zin
ik heb haren op mijn kin
en vlekken op mijn bloes

Er is geroezemoes
het maakt me zo moe
ik ben er slecht aan toe

Ik droom fragmenten
ik heb geen overzicht
help me

Volg jouw blikken
naar een liefdeshotel
dat de liefde nog niet kent

Ruik jouw temperament
Ja, ik wil jou, ik wil jou
in de schoot van mijn verlangen

Leg jouw lokken om
mijn liefde, laat ze deinen
op golven genot

Vouw jouw gedachten
om mijn vinger, laat ze
likken aan mijn huid

Huil om de slingers
die we hebben gekend, kus
het hart waarop gestrand

Je kunt niet zo doorgaan
je moet echt iets doen
ja, dat heb ik gezegd

en

wacht niet tot vrijdag
ga morgen al naar de dokter
ik denk dat dat beter is

ja

je hebt niet gewacht
niet eens tot de volgende dag
denkend dat dat beter is

en toen

hing je te zweven
tussen dood en leven
een man, geen kind

Het klusje dat je ging doen

Je kon niet zo doorgaan
je moest echt iets doen
ja, dat heb je gedaan

Die mengeling van beste wensen
bewondering en medelijden -
gistend en borrelend in mij

zodra ik haar zie
Mijn maag en keel draaien zich om
Ze misvormen mijn menselijkheid

Haar ogen schieten
sneller dan mijn gedachten
haar hoofd reikt om de hoek

naar de zon, een rots luiert
in de holte van haar rug
Knikkende knieën

Het ene been slingert
zich om het andere
de voeten achter elkaar

Haar armen wringen
tenhemelschreiend
mijn machteloosheid uit

De zwarte zon in mij huilt
jou van vroeger en nu nat
van liefde en ademnood

Weer een dag
opnieuw beginnen
hoe houd ik dat vol?

Weer een nacht
de doem, het verzwegen vonnis
de zwarte zon om mij

die mij uitzuigt en laat
wapperen in de wind om mij
leeg weg te laten waaien

Toch tekortgeschoten, en
nog het fluisteren in huis
de lieve woordjes overal

Ik heb het gedurfd, hier ben ik
gekomen voor de zon, opgedoken
uit de diepte van de zee, weg

van appa, onze tweelingigheid
mijn onvervulde talenten en werk
dat niet bij me past

Hier ben ik, bijna
want het luik gaat niet open
ik krijg het benauwd

in de sarcofaag
van mijn dubbelhuidige onderzeeboot

dicht onder het licht
op de waterspiegel
van jullie bezorgde ogen

Ik kan de zon zien, haar voelen
in mijn bloed, ze verwarmt
mijn dromen en geeft ze kleur

Soms heb ik heimwee
naar ijsbloemen en een kruik
oude winterfantasieën

bij foto's van het plein
ons huis vol tantes
de tuin vol appels

een mand vol noten
altijd iets te vieren
toen, maar voor nu

is dat veel te ver
nu is het leeg
achter de foto's

die ik mee kon nemen
Ik mis het woeste land
het wonder van de tuinen

ik mis de onverpakte geuren
van de markt en de hartstocht
ik mis de liedjes uit mijn jeugd

gewist en overschreven
leid ik een nieuw leven
in mijn verhuisde hand

Brunch met collega's
Werken is voor later
Een mens moet zoveel

     moet langzaam leven
     met langzame gedachten
     in slaapverwekkende tijd

Toch maar op tijd naar bed
Hij niet, hij blijft nog op
Het scherm houdt hem vast

     Ik draai me nog eens om en kijk
     in het donker voor me uit
     Wat stelde die ruzie nu voor?

Geduld, veel geduld
ook met mezelf, dromen
dat ik zwoeg door zuigend slik

     In het kussen hamert
     de adem van onderwaterdieren
     Ik ben eenzaam hier

Ik spring tussen de ernstige mensen
voor de kerk, het café is nog gesloten
en ik denk nog verder terug in de tijd

In een late lente was hier een slootrand
ginds een molen, de wallen en de kroon
van de oude Wester

Alsof het een dik beschilderd doek is
wis ik verflagen geschiedenis
Ik leg turfstekers bloot, zie de wind

in het bloeiende moeras
alles vliegt over vele seizoenen
terug in zijn bestaan

Lange haren van de mammoets
uit het westen, tot aan de bergrug
waarover mensensoorten lopen

Met een verre blik is het te zien
midden in de stad
hier waar ik sta

Mijn stofwisseling stokt
en dan ben je nog niet jarig
Dan valt er veel te wensen

Mijn staart verslapt
Ik spring niet meer
en doe me niet meer tegoed
aan de wonderen

Ik raak ondervoed
mijn vel raakt los
Mijn vriend raakt ongerust
terwijl hij me streelt

Ook mijn gedachten vermageren
Tot spoken, tot een horror
hoe het af kan lopen

En daar doorheen: de bommen
op waterbedrijven en ziekenhuizen
Er zijn veel alarmsignalen
en geen schuilkelders

Elke dag leg ik steentjes
in mijn bloed om mezelf
af te remmen
tot wat mensen normaal vinden

maar ze hebben geen idee
van de vleugels die ik had
het geluk en het feest
dat het leven kan zijn

Er valt zoveel te genieten
wanneer ik licht ben met
open poriën en een ruim
lichaam waarvan elke cel trilt

op strelingen en muziek
de fijnste smaken en zonnigste
kleuren, alles is een wonder
en ik straal dag en nacht

Onder het nachtfilter
lig ik wakker
in winterslaap

de bloesems op mijn huid
schemergrijs, gelukkig
denk ik dat, kan ik nog iets

denken, meer zit er niet in
en de jeuk blijft me plagen
in mijn hoofd, daar

waar ik niet bij kan
Ik kan alleen wachten
tot het is opgelost

en ik weer zin heb
in taart, gelukkig
kan ik die zelf bakken

als ik energie heb
en mijn gedachten de woorden
weer vinden

Van alles willen
genieten, eeuwig, dat
willen, moeten
vieren, ik zing
jouw naam

Een optocht
Vroeger ging dat met geiten
de bokken, saters, mensen
die feesten, ik zing
jouw naam

Je bent er niet bij
Jouw zuchten niet
in mijn armen, en geen
bevrijdende lach, ik zing
jouw naam

Hopen op een wonder
waarin ik niet geloof
een verlenging, weer kunnen

wat gewone mensen doen
op gewone dagen, eten
en niet verdrietig zijn

Aansterken, mezelf restaureren
de namen van mijn ziektes
niet meer nodig hebben

Alleen mijn neus is gezond
zet me in mijn eigen stank
ruikt waar het naar toe gaat

Duiven koeren klaaglijker
kauwen krassen in mij
Missy draait om me heen

De stad is vol leven
raast voorbij aan de ruïne
die nog weet wie zij was

Alleen, alleen, men is te veel alleen
en verdoet zijn tijd
verlangend, ik wil

geen passerende mensen
geen saaie wederwaardigheden
geen dagelijkse nutteloosheid

maar belangstelling
voor mijn bestaan, voor mij
Ja, ik wil

leven, liefhebben
en zorgen en doorgeven
wat niet

verloren zou moeten gaan
Ja, dat zou moeten
Maar er moet niets

en daardoor moeten mensen
alleen zijn, veel
te veel alleen

Een staart van iets
dat hier zwom, het begin
van opwellend bloed

Ik zie, ik zie wat jij niet ziet
Strepen en iets dat leeft
Een haperende wereld

Of kijk ik te snel
voorbij, er overheen?
Kijk ik wel?

Onleefbaar veel
jaren zouden er nodig zijn
om te beseffen wat ik waarneem

Ik mis het overzicht
om te selecteren wat belangrijk is
en vraag me af waarom

het onbelangrijke nu
belangrijk voor mij zou zijn
Of ben ik alleen maar trager?

Ginds beginnen de fabrieken
De hele nacht bromden ze
terwijl de klok naar de dag liep

Nu gonzen ze, ik voel het
meubilair trillen en snuif
naar verdachte geuren

Er branden lampen
onder de rode lichten
voor het vliegverkeer

Het is lang geleden
dat ik in een landschap was
zonder plastic en metaal

Hier wil ik niet sterven
Waar kan ik heen
om te leven?

Ik heb nooit geweten
dat het zo zou gaan
met kinderen, leuk en aardig
maar ik heb gewoon geen rust

en mijn man doet maar
half mee, hij geeft een bloemetje
op Valentijnsdag, daarom
heb ik even iets nodig
en neem ik er nog een
zo'n pilletje uit de la

Dat is mijn maatje
het helpt me
op een drukke dag

Ik bestel een nieuwe portie
dan kan ik er nu wel twee
Het huis is een bende
en het eten nog niet klaar
maar met mijn maatje
red ik het wel

Het valt niet mee
om een gelukkig gezin te zijn
Morgen weer zo'n dag, maar
met mijn maatje red ik het wel

Dit tussen de bedrijven door
is waar het volgens mij om gaat
Jouw juiste woorden van tijd tot tijd
in een bed van zachte energie
waarin ik me veilig voel:

jij mag alles
van me weten
maar voor nu
is het te ingewikkeld
een mooi raadsel

noem je mij
Mijn vader is geweldig
maar hij ziet me niet
ik moet me klein maken
me oprollen in mijzelf

Zeg iets
doe iets
maar raak me niet aan
de ogen in jouw handen
mogen mij nu niet lezen

want wat jij denkt
klopt niet, te mooi
is jouw beeld van mij
alsof ik een ander ben
ook al is dat waar

Nooit wou ik van iemand iets verdragen
behalve van mijzelf, het allerliefste

was ik lui en als ik ooit een keer
een beetje hielp dan keek echt iedereen

mij verwonderd aan -- ik zie de tijd
al komen dat geen mens zich dat herinnert

IJskoud snauwde ik mijn ouders af
eeuwig was ik ruzie aan het maken

er leek bij ons thuis altijd iets te moeten
zijn en steeds was ik dan op mijzelf

boos, terwijl er niemand boos op mij was
wat het extra moeilijk maakt helaas

dan wilde ik met rust gelaten worden
en van ellende ging ik zitten huilen --

heel de aarde is een tranendal
dat een meisje deugdzaam moet verduren

door elke dag opnieuw weer mooi te zijn
als een bloem waar mensen blij van worden

Eenzaamheid, dat gemis
had ik niet goed begrepen:
het is geen gevoel

maar een neiging
die ik misschien heb
ondanks mijn goede leven

Het is zo ongrijpbaar
hoe belangrijk ik ben
voor de lieve mensen

die belangrijk zijn voor mij
maar hun eigen leven levend
afwezig zijn voor mij

in de avond, de nacht en
wanneer de dag begint en
ik alleen ben met mijn ideaal

hoe het zou kunnen zijn
met altijd wel de adem van
een dierbare dicht bij mij

Misschien is dit ideaal
mijn neiging geworden
om af te wachten

te berusten en toch
te blijven verlangen -
onzichtbaar eenzaam

Regendagen vermodderen
mijn tuin, de goudwortel rot

mijn wensput loopt over
ik kan niet meer

naar de stad, slappe wegen
dat schiet niet op, niemand wil

daarvoor betalen, de wereld staat stil
mijn zoontje slaapwandelt op de tast

om mij heen, koe en kalf kijken
mij fronsend aan, zuchten

dampen gedempt door de fijne druppels
regentranen op de bollen van mijn ogen

de waterzakjes waarin de wereld
altijd op zijn kop staat

een viooltje hangt en denkt:

modder wordt waterdicht
leisteen, uiteindelijk

Er varen schepen op de zee
niet een neemt mij mee
alleen de gedachte
zal ik blijven wachten?

Het feest is druk, mijn tafel niet
Weer niemand die mijn ogen ziet
die staan te zwaaien en te springen
help help help

Opnieuw heb ik gedroomd
dat stad en land werd overstroomd
Schepen volgepakt vergingen
Help Help Help

Zijn er oren voor mijn stem
of zit ik in leegte klem?
Zal ik, zal ik blijven
wachten?

Bochten tussen bemoste keien
Slechte ontvangst in de wolken
op de bergen, ze wijken en sluiten
zich achter mij, mijn gedachten

houden ze gevangen op de weg
Geen vergezichten, niet stoppen
om te plassen, rustig doorrijden
Stilstaan is gevaarlijk, misschien

ga ik een pas over naar de zon
Toch nog een gedachte
uit de mist van mijn gevoelens
Ik mis de zon

Op de radio flarden
Nostalgia met veel ruis
Zou het helpen om te huilen

zodra dat veilig is?

De briefkaart vergeelt
al zo lang

Geen contact
Ik heb geen adres
om er iets aan te doen

Bovendien, in gedachten gezegd
slibben mijn woorden dicht
met voorzichtigheid

Wij delen alleen de wind
die ons bedekt

met zand uit Zuid
pollen uit Oost, regen uit West
en uit Noord komt de kou

Dan trek ik een trui
over mijn hart, strijk
met mijn vingers

over mijn ene buik
denkend aan jouw handen

Wanneer het stil is, buiten
alleen een lichtreclame
voor genoegens van de grote stad
binnen alles grijs

de geur van de hond
alleen ik
rondlopend
alsof ik niet thuis ben

maar verken wat
er te zien is van de mensen
die hier wonen: niets
bijzonders, al is er

één opgeruimde kamer
met een lege kast
en op de sprei een knuffel
zacht onder mijn hand

dan wordt het stil
in mij, ben ik
niet op zoek, zonder iets
waarop ik zou willen hopen

Vandaag ben ik op de hei
mijn gewoonten uit gewandeld

Ik keek om en zag achter hen
boosheid en onmacht schuilen

Angst die ik niet herkende
keek weg, in mij

roerden zich gevoelens
Ze bonsden om hulp

Alsjeblieft, keer niet terug
in je gewoonten

Mama
wat ik tegen jou zeg
wat ik tegen niemand zeg

wat er gebeurd is
wat niet valt uit te leggen
wat we maar zo moeten laten

ik heb geen idee
hoe het anders kan
of het anders moet

mama
we houden het leuk
we kunnen praten

over iets anders praten
onze woorden insmeren
ze luchtig laten glijden

langs de schurende muren
om het ongemak heen
half luisterend

zelf de rest bedenken
dan gaat het wel
zo gaat het toch?

Die geheimen, mama
hoeven we niet hardop
te weten, weet je

ik mis de lange wandelingen
de lange avonden samen
de verveling van toen

We hebben geen goud gemaakt
en zitten in de stank
van 50 emmers urine

Trofeeën om ons heen
uit de kast met zeven sloten
als geschut om ons geluk

Vanavond lenen we luxe
voor een schuld aan later
en drinken we op vroeger

Afgekloven botjes stoppen we
als sieraden in onze neusgaten
We eten troosttaart met slagroom

Het feest loopt ten einde
de matrassen liggen klaar
voor na het borrelbad

Alles is o zo interessant, we praten
steeds harder, luister hoe voortreffelijk
we dierengeluiden nabootsen

Door de week passeer ik 's avonds
ramen van mensen die van niets weten:
het paar dat al tien dagen kust
en overal wachtenden
Nergens vind ik de grootse schoonheid
waarvoor ik wil leven

Ik loop rond om mijn weemoed
te delen, herinneringen
aan mijn plannen en de jouwe
We amuseren ons
met gespeelde zelfgenoegzaamheid
en wijden ons aan het zalige nietsdoen

Babbelend zijn we afwezig
Na de eerste vogels
voel ik me treurig en ongeschikt
voor de dagen in het helle licht
de aftakeling van onze levens buiten
de toverwereld van de nacht

Ik wil niet mooi schrijven over het ongemak
van zijn leven en het succes van zijn plannen
om daar een eind aan te maken
Het is verschrikkelijk
Voor mij klopt het niet

Voor mij had het anders gemoeten
Samen, op de een of andere manier
Ik herken hem soms
in een voorbijganger die mij ontglipt
Zelfs als ik meteen op hem af spring
en een kus geef, is hij het niet

Was een kus maar genoeg
geweest om hem licht genoeg
te maken, en konden kussen
maar genoeg zijn
om mij weer licht te maken