De tijd die komen zal is al geweest
de vale hengst, de pest, het wildebeest
de winnaar, tronend op zijn schimmel hoog
zegevierend met de koningsboog

het maaien van de rode paardenstaart
de zwarte met een schaal die alles weegt
wat voor zijn hoeven uit is weggeveegd
door bliksemflitsen van een hemels zwaard

Wie slechts de dagen wil, en niet de nacht
leeft als een lam, geschoren voor de slacht
in vage angst, gesmoord in zielig geblaat –
hoe zou het kunnen weten wat er komen gaat?

De gang van zaken maakt ons bereboos
we wreken ons, meedogenloos en zoet
we zullen baden in fonteinen offerbloed
en spottend roepen: Adieu! Sterf goddeloos!

We lachen om de anderen en om hun juk
het rationele uitstel van hun dagelijks geluk
we lachen om de oude mannen en hun macht
die dromen van herwonnen levenskracht

Beklaag hen, want ze accepteren niet
hoe vluchtig zij bestaan als parasiet
beklaag hen vrolijk om hun denkendom
en vraag bij alles dat je doet: Waarom?